Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

"Ηρωϊκός Τρόπος Ζωής"

       "Η ζωή είν' ένας διαρκής αγών, μία αδιάκοπος, χωρίς τέρμα και χωρίς σταμάτημα, μάχη εναντίον της φύσεως, 
εναντίον των άλλων ανθρώπων,
εναντίον του εαυτού μας... 

Ο ηρωικός Άνθρωπος αποτελεί ο ίδιος κέντρον του εαυτού του, ελεύθερος εις την απομόνωσίν του, αριστοκρατικός με την απόστασιν εις την οποίαν κρατεί τους άλλους, απτόητος με το θάρρος της προσωπικής του γνώμης και της προσωπικής του ευθύνης, υπερήφανος μέσα εις το άβατον τέμενος της μοναξιάς του. 

Δι' αυτό δεν καταδέχεται να φθονεί, μήτε να παραβγαίνει με τους άλλους· δεν χρειάζεται να βεβαιώνει εις τον εαυτό του μ’ αυτό το μέσον, με την εξωτερικήν αναγνώρισίν του δηλαδή, την υπεροχήν του...

Γνωρίζει, ότι σημασίαν δεν έχει το περιεχόμενον των ιδεών ενός ανθρώπου, αλλ' η ψυχική δύναμις με την οποίαν τας κατέκτησε και τας κατέχει, όχι το τι πιστεύεις, αλλά το πώς πιστεύεις ό,τι πιστεύεις... 

Υπερήφανος είναι, όχι εγωιστής. 

Δι' αυτό σπαταλά τον εαυτό του. 

Η ευτυχία του είναι να δαπανά, ακριβέστερον ακόμη: να δαπανάται".
Και εδώ ακριβώς κείται η  τ ρ α γ ι κ ό τ η ς  του ηρωικού ανθρώπου. Ριζωμένος είναι βαθύτατα εις το παρελθόν, τού οποίου είναι το εκλεκτότερον κάρπισμα· μέσα του συμπυκνώνει εις μοναδικόν βαθμόν εντάσεως το παρόν - και όμως αρνείται το παρόν και το μάχετ' εν ονόματι του μέλλοντος, το οποίον ζη ο ίδιος προληπτικώς μόνον ως πραγματικότητα μέσα του.
Και το μάχεται με τα όπλα και την ρώμην της ψυχής του, που είναι του παρόντος όπλα και ρώμη, το οποίον κατ' αυτόν τον τρόπον χρη­σιμοποιεί ταυτοχρόνως και καταπολεμεί. 
Η πολυμέρεια του ηρωικού ανθρώπου παρέχει πολλάκις την εντύπωσιν  αντιφατικότητος.  Είναι τόσον πλουσία η προσωπικότης του, ώστε το καθένα της μέρος, η καθεμία της πλευρά, θα ημπορούσε ν' αποτελή (και αποτελεί διά τους πολ­λούς) έναν αυτόνομον κόσμον, διαφορετικόν από τον κόσμον που θα ημπορούσε ν' αποδώση μία άλλη πλευρά του. 

Είναι λοι­πόν ν' άπορής πώς οι πολλοί τας ευρίσκουν ασυμβιβάστους; Αλλ' ο ηρωικός άνθρωπος δεν ομοιάζει με τους καλούς και φρονίμους αμαξάδες, οι οποίοι οδηγούν το αμαξάκι των «βραδέως αλλ' ασφαλώς» από τους δρόμους τους στρωτούς και τους ήσύχους προς το τέρμα, που άλλοι καθώρισαν. 

Με τον ηνίοχον ομοιάζει, που κυβερνά τέσσαρα, οκτώ ίσως θυμοειδή άλογα - και το καθένα των σπεύδει ασυγκράτητον προς αυτοβούλους κατευθύνσεις. Τα κυβερνά με δυνατό χέρι, χωρίς όμως και να εξουδετερώνη εκείνων την ορμητικότητα και την επαναστατι­κότητα. 

Ειδεμή, τί θέλγητρον θα είχε δι' αυτόν η ηνιοχεία; 

Το «βραδέως αλλ' ασφαλώς» δεν το ξέρει· λογαριάζει και τας πτώ­σεις, διότι μόνον όπου υπάρχουν πτώσεις δίδετ' ευκαιρία και ανυψώσεων.
                                                              Ιωάννης Συκουτρής

1 σχόλιο:

  1. Εὔγε! Ἐν μέσῳ τῶν γενικῶν κλαυθμηρισμῶν, κάπως ἀλλοιῶς τὸ λέγῃ ὁ λαός, ἀλλὰ σέβομαι τὸ κοινόν!, κάποιοι προβάλλουν ἀκόμη τὸ ΗΡΩΙΚΟΝ ΠΡΟΤΥΠΟΝ.
    Προβάλλουν σαβουὰρ βίβρ, κυρίως ὅμως ΣΑΒΟΥΑΡ ΜΟΥΡΙΡ, μακρὰν τῶν μυρμηκοφωλεῶν, τῶν ταμειακῶν μηχανῶν, τῶν λογαριασμῶν ὄψεως, τῶν μαλακῶν ἐμβάδων. Ἰωάννης Συκουτρῆς. Ὁ Ἕλλην Νῖτσε; Ὄχι! Τὰ ἀναχρονιστικὸν πρότυπον τοῦ Νῖτσε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή