Κάρολος Όγλ: Το τραγικό τέλος του φιλλέληνα πολεμικού ανταποκριτή

Ο Κάρολος Τσαλόνε Όγλ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου του 1851 στο Μέριλμπον, περιοχή του κεντρικού Λονδίνου, όπου διέμενε τότε η οικογένειά του. Ο πατέρα του Τζων Όγλ και η σύζυγός του Σάρα απέκτησαν εννέα παιδιά και ο Κάρολος ήταν το τέταρτο παιδί τους. Ο Κάρολος σπούδασε αρχιτεκτονική. Παράλληλα με την αρχιτεκτονική δραστηριότητά του συνεργάζεται με την περιοδικό «Builder». Αργότερα επιδίωξε και πέτυχε να συνεργασθεί τους “TIMES” στην Αθήνα. Έτσι ταξίδεψε αρχικά στη Σερβία και κατέληξε στην Αθήνα, όπου συνεργάσθηκε και με τον φημισμένο αρχιτέκτονα Τσίλερ, ενώ παρέδιδε αφιλοκερδώς και μαθήματα Αγγλικής γλώσσας. Είχε διακριθεί για τον φιλελληνισμό του και είχε τιμηθεί από τον βασιλέα Γεώργιο Α΄ με το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος.
 
Στο βουνό των Κενταύρων κατέφθασε για να παρακολουθήσει τις μάχες της επανάστασης των Θεσσαλών, σαν δημοσιογράφος των “TIMES” του Λονδίνου, σε  ηλικία 25 ετών. Ακολουθούν κι άλλοι Βρεττανοί ανταποκριτές. Ο Βρεττανικός τύπος δημοσιεύει συνεχώς άρθρα για την επαναστατημένη Θεσσαλία. Ο Κάρολος Όγλ, γράφει ασταμάτητα, διαμαρτύρεται έντονα για τις θηριωδίες των Τούρκων σε βάρος  του άμαχου πληθυσμού. Παίρνει ανοιχτά το μέρος των Ελλήνων επαναστατών.

Ο Κάρολος Όγλ βρήκε τραγικό θάνατο στη μάχη της Μακρυνίτσας, στις αρχές Φεβρουαρίου. Η μάχη αυτή, διεξήχθη δυτικά της Μακρυνίτσας στην θέση "Σταυρός" του βουνού «Σαρακηνός» στίς 6 Φεβρουαρίου 1878. Ο θάνατός του όταν έγινε γνωστός στην Αθήνα, συγκλόνισε την κοινή γνώμη, αλλά και την κυβέρνηση.
 
Εδώ στην αφήγησή μας, πρέπει να παρεμβάλουμε την εμπλοκή του Χόβαρτ Πασά.
Ο Χόβαρτ Πασάς, ήταν ένας ικανός πρώην αξιωματικός του Βρετανικού Ναυτικού που προσέφερε τις υπηρεσίες του στο Σουλτάνο έναντι αμοιβής, οργανώνοντας τον Οθωμανικό στόλο. Ο Χόβαρτ, προσπάθησε να μεταπείσει τους επαναστάτες απειλώντας ότι, αν δεν έρθουν σε συνεννόηση μαζί του, θα «βομβολίσει» (βομβαρδίσει) τη Μακρινίτσα, όπως χαρακτηριστικά έγραψαν οι εφημερίδες της εποχής.

Ο Όγλ που βρισκόταν στο Βόλο ακόμα, όταν το πληροφορήθηκε έστειλε ένα σημείωμα στον συμπατριώτη του στο οποίο του έγραφε: «Επειδή πρόκειται να βομβαρδίσεις την Μακρυνίτσαν προς ασφάλειάν μου πηγαίνω εκεί».
Ο Χόβαρτ τον απείλησε ότι θα τον διώξει από τα τουρκοκρατούμενα εδάφη και ο Όγλ του ανταπάντησε: «Θα με διώξεις, αλλά δεν θα φύγω όπως έφυγες εσύ από την Αγγλίαν». 

Έτσι ξεκίνησε για τη Μακρυνίτσα όπου με έξοδά του μάλιστα πλήρωσε 30 εργάτες, για να κατασκευάσουν χαρακώματα. Πριν φύγει μάλιστα από το Βόλο είχε προβλέψει το θάνατό του μιλώντας σε γνωστούς του και λέγοντας ότι οι Τούρκοι θα τον δολοφονήσουν και θα κόψουν το κεφάλι του. Γι’ αυτό τους έδειχνε κάποιες ουλές το χέρι του από παλαιό τραύμα, ώστε αν βρεθεί το ακέφαλο πτώμα του να το αναγνωρίσουν!!!

Η τριήμερη μάχη της Μακρυνίτσας, υπήρξε αιματηρότατη, με πολλά θύματα από τον άμαχο πληθυσμό, ακόμα και παιδιά. Οι επαναστάτες νικήθηκαν και υποχώρησαν προ των Οθωμανικών στρατευμάτων του Ρετζέπ Πασά, αλλά και των ορδών των ατάκτων Κιρκασίων(1) του Αμούς Μπέη. Οι πρόξενοι των ξένων δυνάμεων ανέβηκαν στο Πήλιο για ερευνήσουν την κατάσταση και να σταματήσουν τις σφαγές. Ενδιαφέρθηκαν φυσικά και τον Όγλ, που δεν εμφανίσθηκε πουθενά επί διήμερο. Τον αναζητούσαν για να πληροφορηθούν εγκύρως τα καθέκαστα των μαχών στο Πήλιο. Είχε ήδη δολοφονηθεί. Αρχικά οι Τούρκοι έκρυψαν το πτώμα του, αλλά ένας στρατιώτης εμφάνισε το διαβατήριό του, ενώ ένας άλλος πουλούσε τα ρούχα του. Οι Τούρκοι είπαν ότι τον δολοφόνησαν οι επαναστάτες. Αυτό όμως δεν ήταν αληθές.
 
Τελικά το πτώμα του άτυχου Άγγλου δημοσιογράφου βρέθηκε ακέφαλο. Οι γιατροί ενός αγγλικού και ενός ιταλικού πλοίου έκαναν αυτοψία και τοποθέτησαν το πτώμα σε μολυβένια θήκη για να μεταφερθεί στην Αθήνα με ατμόπλοιο για ταφή. Οι πρόξενοι των ξένων δυνάμεων από τις ανακρίσεις που έκαναν στο Πήλιο διαπίστωσαν όπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής, ότι ο Όγλ δολοφονήθηκε μετά τη λήξη της μάχης. Κάποιοι μάρτυρες είπαν ότι τον είδαν να επιστρέφει έφιππος και να επιπλήττει τέσσερις Οθωμανούς στρατιώτες, οι οποίοι τον αγνόησαν. Παρακάτω όμως συνάντησε άλλους δύο, οι οποίοι τον αναγνώρισαν, αλλά δεν δίστασαν να τον δολοφονήσουν χτυπώντας τον ο ένας με τη λόγχη και ο άλλος πυροβολώντας. Μια γυναίκα και ένα παιδί που είδαν τη σκηνή του φόνου, κατέθεσαν ότι οι δολοφόνοι όταν απέκοψαν την κεφαλή του Άγγλου ανταποκριτή, την κάρφωσαν σε μια λόγχη και την περιέφεραν αλαλάζοντας!!
Η σορός του μεταφέρθηκε στον Πειραιά από το Βόλο με το αγγλικό πολεμικό πλοίο “Wizard”. Μερικές Βολιώτισσες είχαν κεντήσει ταινία που μπήκε στο φέρετρο και έγραφε: «Ου σκεπάζεται αρετή σου, ουδ’ επίβουλος σφαγή σου, Όγλ φιλελεύθερε». 

Στην Αθήνα επικρατούσε πρωτοφανής συγκίνηση. Η πάνδημη κηδεία του, έγινε στις 29 Μαρτίου 1878 από τον καθολικό ναό του Αγίου Διονυσίου, χοροστατούντος του καθολικού αρχιεπισκόπου. Παρέστησαν πολλοί επίσημοι και λαός. Επικήδειο εκφώνησε στο νεκροταφείο ο Τιμολέων Φιλήμων, και ο Γάλλος πρεσβευτής. Ο δήμος της Αθήνας (δήμαρχος ο Παναγής Κυριακός) παραχώρησε δωρεάν τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο. Η οικογένεια του Όγλ με τηλεγράφημά της προς τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο ευχαρίστησε την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και τον Χαρίλαο Τρικούπη, βουλευτή τότε, που ασχολήθηκε ενεργά με την ταφή του τέκνου της.
 
Η ώρα του αίσχους
Πέρασαν όμως τα χρόνια και η θυσία του Κάρολου Όγλ ξεχάστηκε. Ο τάφος του… πουλήθηκε σε κάποια οικογένεια και η μαρμάρινη επιτύμβια στήλη που υπήρχε εκεί εξαφανίστηκε. Φαίνεται ότι αυτό έγινε με απόφαση του Δήμου Αθηναίων σε κάποια φάση και αφορούσε τάφους, που δεν είχαν κληρονόμους. 

Το 1983 ο βουλευτής Μαγνησίας Γιώργος Σούρλας (ΝΔ) ζήτησε πληροφορίες για την υπόθεση αυτή και απαίτησε να αποκατασταθεί η μνήμη του νεκρού. Δεν έλαβε απάντηση, ούτε από τον υπουργό ούτε από τον Δήμο Αθηναίων. Απευθύνθηκε και στη διοίκηση του Α΄ Νεκροταφείου και εκεί τον ενημέρωσαν, πως ορισμένοι τάφοι θεωρήθηκαν τάφοι αγνώστων και οι μαρμάρινες πλάκες διατέθηκαν για την πλακόστρωση πεζοδρομίων!!!
Αθάνατη Ελλάδα, ενίοτε αγνώμων, αχάριστη και επιλήσμων….

Ενας ηθοποιός ο Βασίλειος Κ. Ανδρονόπουλος, με το δικό του τρόπο τίμησε τον Άγγλο που θυσιάστηκε για τη Θεσσαλία.Το 1890 εξέδωσε στα Τρίκαλα από το τυπογραφείο του Γ. Μαρινόπουλου, το θεατρικό έργο «Δολοφονία Καρόλου Όγλ εν τη μάχη Μακρυνίτσης: Δράμα Εθνικόν εις πράξεις δύο μετ' Αποθεώσεως».

Τελικά η Μαγνησία με καθυστέρηση πολλών ετών, τίμησε το 2010 τη μνήμη του ευγενούς δημοσιογράφου με ειδική ημερίδα με θέμα «Κάρολος Όγλ. Η πολεμική ανταπόκριση χθες και σήμερα».
 
 (1)  http://www.ehw.gr/blacksea/FORMS/filePage.aspx?lemmaId=11333

πηγη
http://sitalkisking.blogspot.com/2011/10/blog-post_19.html

Ο γερμανικός "πολιτισμός", ΔΙΣΤΟΜΟ

Ο Σουηδός Στούρε Λιννέρ, επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα,  στο βιβλίο του «Η Οδύσσειά μου» γράφει για το Δίστομο:

Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου 1944. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής Ερυθρού Σταυρού, Έμιλ Σάντστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας. 

Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες (10-13 Iουν 1944) τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας.

Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στη σύζυγό μου Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μια ώρα αργότερα ήμασταν καθ' οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. 

Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά. Ήταν οι κάτοικοι του χωριού που τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο: θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες-Ες.  

Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς.  

Μα να! Ένας παππούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα είχε καταφέρει να γλιτώσει τη σφαγή. Ήταν σ ο κ α ρ ι σ μ έ ν ο ς από τον τρόμο, με άδειο βλέμμα, τα λόγια του πλέον μη κατανοητά. Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς και φωνάζαμε στα ελληνικά: «Ερυθρός Σταυρός! Ερυθρός Σταυρός! Ήρθαμε να βοηθήσουμε».
Από μακριά μας πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα. 

Μας αφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει προτού ξεκινήσει η επίθεση. Μαζί με εκείνη αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Αφού ξεκινήσαμε οι τρεις μας, διαπιστώσαμε ότι [η γυναίκα] είχε πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσως με χειρουργό την Κλειώ. Ήταν το ταξίδι του μέλιτός μας.

Και ο Ελληνικός Πολιτισμός:
 
Λίγο καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομο θ' αποκτούσε και έναν αξιοσημείωτο επίλογο. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες ακριβώς στην περιοχή του Διστόμου. 

Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως θεωρηθεί από τους Έλληνες ως ευκαιρία για αιματηρή εκδίκηση, πόσο μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί από κάθε παροχή βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαία τρόφιμα, έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στο δρόμο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ. 

Όταν φτάσαμε στα όρια του χωριού, μας συνάντησε μια επιτροπή, με τον παπά στη μέση. Έναν παλαιών αρχών πατριάρχη, με μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών, με πλήρη εξάρτυση. 

Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε:«Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστε τουλάχιστον στον τόπο μας.  Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο, είναι επιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους. Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας, έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους».

Σ' αυτή του τη φράση 
γύρισε η Κλειώ το βλέμμα της και με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα, αλλά δεν έβλεπα πλέον καθαρά. Απλά στεκόμουν κι έκλαιγα.
 
 Από το βιβλίο "Η Μαύρη Βίβλος της Αντίστασης"

Ελλάδα ημιαποικία της Δύσης

Η μεταπρατική μετάλλαξη του Ελληνισμού σηματοδοτεί τη συρρίκνωση και την «ήττα» του «ελληνικού τρόπου παραγωγής» μιας εμπορευματικής, μη καπιταλιστικής –ενταγμένης  μάλλον στο σχήμα  μιας  ιδιότυπης «μανιφακτούρας»– παραγωγής, που μεγαλούργησε προς στιγμήν στις συντεχνίες, στη ναυτιλία μας, στα Μαντεμοχώρια, στα Αμπελάκια, στη Μοσχόπολη, ακόμα και στο χιώτικο δίκτυο.  

Η κοινοτική μορφή οργάνωσης του ελληνισμού, όπως τονίζει ο Πανταζόπουλος, αποτελεί τη «μικρο»-πολιτική-πολιτειακή μορφή έκφρασης αυτού του «συνεταιριστικού», προ-καπιταλιστικού, ή μάλλον μη-καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, στηριγμένου στη μικροϊδιοκτησία, τη δικτυακή διασύνδεση, τις «συντροφίες» και τις συντεχνίες.  

Ωστόσο, αυτή η κοινοτική μορφή οργάνωσης δεν θα αποδειχθεί ικανή να προστατεύσει  τις ελληνικές συσσωματώσεις –είτε τις στρατιωτικές, όπως στο Σούλι που θα υποκύψει στον Αλή πασά­, είτε τις οικονομικές,  όπως τη Μοσχόπολη–, ενώ, μετά  το πέρας των ναπολεόντειων πολέμων,  θα υποκύψει απροστάτευτη στον επιθετικό ανταγωνισμό του βιομηχανικού δυτικού καπιταλισμού – όπως θα συμβεί με τα Αμπελάκια. 

Ακόμα και οι ναυτικές κοινότητες των νησιών, που είχαν αναπτυχθεί εκμεταλλευόμενες τον αμερικανο-αγγλικό πόλεμο, τη ρωσική προστασία, τους ρωσο-τουρκικούς πολέμους και προπαντός τον ηπειρωτικό αποκλεισμό, κατά τη διάρκεια της γενικευμένης ευρωπαϊκής αναταραχής –που αρχίζει με τη γαλλική επανάσταση και τελειώνει με το Βατερλώ–, θα αντιμετωπίσουν την πρώτη γενικευμένη κρίση τους κατά τη δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα.
 

Για τον κοινοτικά οργανωμένο ελληνικό τρόπο παραγωγής υπήρχαν δύο και μόνο δρόμοι. 

-Είτε να αποκτήσει ένα δικό του κράτος, ικανό να τον προστατεύσει και να επιτρέψει τη διευρυμένη αναπαραγωγή του, -είτε να ακολουθήσει και να ολοκληρώσει την οδό της μεταπρατικής υποστροφής και της παρασιτικής ενσωμάτωσης. 

Η επανάσταση του ’21 θα αποτελέσει έτσι την απάντηση του κοινοτικά οργανωμένου ελληνισμού στη διπλή πίεση της βιομηχανικής καπιταλιστικής Δύσης και της συμμάχου της, της κρατικά οργανωμένης οθωμανικής λεηλασίας. Και γι’ αυτό σε αυτή θα συμμετάσχουν εν τέλει, παρά τους δισταγμούς τους, Έλληνες της διασποράς, έμποροι της Κωνσταντινούπολης, εφοπλιστές και ναυτικοί των νησιών.
 

Ωστόσο, το ελληνικό κράτος, που θα συγκροτήσει μετά από πολλούς αγώνες ο ελληνισμός, θα είναι ένα αδύναμο και εξαρτημένο κράτος, όσο επέτρεψαν οι μεγάλες δυνάμεις, ανίκανο να προστατεύσει και να αναπαραγάγει μια αυτόκεντρη αναπτυξιακή πορεία.
 

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η διεθνοποίηση των ελληνικών εμπορικών οίκων, των βιεννέζων Μοσχοπολιτών της οικογένειας Σίνα και των κατ’ εξοχήν διεθνοποιημένων Χίων εμπόρων, χωρίς την ύπαρξη μιας αναλόγου βάρους εθνικής οικονομικής βάσης, οδηγούσε αναπόφευκτα στη σταδιακή απομάκρυνση από την ελληνική κοινότητα και, εν τέλει, από την ίδια την ελληνική ταυτότητα. Και οι Χιώτες, οι μεγαλύτεροι έμποροι του ελληνικού κόσμου, δεν αποτελούν παρά την πιστότερη εικόνα μιας εξέλιξης καθολικών διαστάσεων.
 

Η ναυτιλία υπήρξε η μόνη διεθνής δραστηριότητα που συντηρούσε μία σχέση με τη γενέθλια γη, κυρίως εξ αιτίας της επάνδρωσης του ποντοπόρου στόλου με Έλληνες ναυτικούς. 

Σταδιακώς, όμως –στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού και κατ’ εξοχήν κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αι.– απελληνοποιήθηκαν και τα πληρώματα των πλοίων σε τεράστια έκταση έτσι, αδυνάτισαν ακόμα περισσότερο οι σχέσεις ανάμεσα σε μια ναυτική δραστηριότητα, που ασκείται σε ένα κυριολεκτικά πλανητικό θέατρο και η οποία έχει ως μεταφορικό επίκεντρο την… Κίνα και χρηματιστικό-ασφαλιστικό το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, – με την Ελλάδα να λειτουργεί μόνον, ή κατ’ εξοχήν, ως υποδοχέας τραπεζιτικών και καταναλωτικών δραστηριοτήτων. 

Και όμως οι εφοπλιστές ακόμα και στη σημερινή, αποσυνδεδεμένη από την ελληνική αγορά μετεξέλιξή τους, διατηρούν ισχυρά στοιχεία από τη δικτυακή, οικογενειακή και «μανιφακτούρικη» παράδοση της ελληνικής οικονομίας.
 

Διαμορφώνεται τωόντι το παράδοξο της ηγεμονίας μιας ελίτ, η οποία αισθάνεται –και αποτελεί εν πολλοίς– μέρος των δυτικών ελίτ, μεταβάλλοντας την ίδια της τη χώρα σε ημι-αποικία! 

Δεν πρόκειται για μια διαπίστωση ηθικού χαρακτήρα, αλλά για μια κατ’ εξοχήν υλική, αντικειμενική διαδικασία, κατά τη διάρκεια εξέλιξης της οποίας παρεμποδίστηκαν και υπονομεύθηκαν οι ελληνικές παραγωγικές δραστηριότητες έτσι, οι Έλληνες επιχειρηματίες στράφηκαν υποχρεωτικά προς μεταπρατικές δραστηριότητες, «συμμαχώντας» με τους ίδιους τους δημίους τους, είτε τους Τούρκους πασάδες, που έλεγχαν τη διαδικασία της παραγωγής πρώτων υλών, και το οθωμανικό κράτος, είτε τους ανταγωνιστές τους, τους δυτικούς βιομηχάνους, εμπόρους και τραπεζίτες. 

Και βεβαίως, σήμερα, μετατρέπουν και το κράτος, το οποίο ελέγχουν, σε ένα ιδιότυπο προτεκτοράτο των κυρίαρχων δυνάμεων και –γιατί όχι;– και του επανακάμψαντος νεο-οθωμανισμού.
 

Στις μέρες μας, αυτή η διαδικασία ολοκληρώθηκε, με την καταναλωτικού χαρακτήρα ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη και την πρόσκαιρη μετοχή και μέθεξη στο δυτικό σύστημα αξιών του συνόλου του ελληνικού λαού, με καταναλωτικό-παρασιτικό τρόπο.

Ωστόσο, τη στιγμή της κρίσης, αναδεικνύεται ανάγλυφη η άλλη όψη του νομίσματος, ότι δηλαδή η Ελλάδα είναι ταυτόχρονα και ημιαποικία της Δύσης και, κατά συνέπεια, καλείται πρώτη να αντιμετωπίσει και να υποστεί, ως οιονεί πειραματόζωο, τις συνέπειες της καθολικής κρίσης της δυτικής ηγεμονίας. 

Γιώργος Καραμπελιάς 

 Απόσπασμα Άρθρου Περιοδικού τ.2 "Νέος Ερμής ο Λόγιος"

http://ardin-rixi.gr/archives/3023

Αναφορά στον Αθανάσιο Τσακάλωφ

Αν ο Достоевский σε είχε γνωρίσει δεν θα είχε ανάγκη τον Нечаев για να γράψει το μυθιστόρημά του Бесы. Μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιήσει τη Φιλική Εταιρεία δίχως να εισχωρήσει στην έννοια της αντιπαράθεσης με την τρομοκρατική οργάνωση. 

Το έργο σου και το θεωρητικό και το πρακτικό, ως προσφορά στην Ελλάδα δεν έχει εκτιμηθεί στο βαθμό που θα έπρεπε, αυτό ισχύει ακόμα και στην Ήπειρο. Διότι η επαναστατικότητα στης σκέψης σου δεν έγινε αντιληπτή σε όλους. Ποίος κατάλαβε πραγματικά ότι αναγκάστηκες να εγκαταλείψεις την Ελλάδα για να μεταναστεύσεις στη Ρωσία; 

Ποιος κατάλαβε τις σπουδές φυσικής που έκανες στο Παρίσι και τη συμμετοχή σου στην ίδρυση του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου; Ενώ δίχως αυτό δεν θα υπήρχε ούτε καν η Ιδέα της Φιλικής Εταιρείας.

Ποιος ξέρει ότι ακολούθησες τα βήματα του Ρήγα Φεραίου ακόμα και στη Βιέννη; Και ενώ γνώρισες τον Καποδίστρια δεν σταμάτησες το έργο σου και επινόησες τη Φιλική Εταιρεία με τον Εμμανουήλ Ξάνθο και τον Νικόλαο Σκουφά; 

Ποιος γνωρίζει τις δράσεις σου και τη μεθοδικότητά σου για να στηρίξεις την οργάνωση; Ποιος θυμάται τα ταξίδια σου στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στη Μακεδονία, στη Θράκη και τη Θεσσαλία; 

Όλοι πιστεύουν ότι ξαφνικά όλη η πατρίδα μας ξύπνησε δίχως, δίχως να συνειδητοποιήσει ότι ήσουν η καμπάνα που τους έσωσε από τον τουρκικό εφιάλτη. Κι όμως, όταν υπήρξε σοβαρό πρόβλημα στη δομή της οργάνωσης, πάλι εσένα επέλεξαν για να δράσεις και να εκτελέσεις τη διαταγή της Αόρατης Αρχής.

Δεν ήσουν μόνο το πνεύμα της οργάνωσης, αλλά και το χέρι της δικαιοσύνης της, διότι ήξερες πόσο κινδύνευε από αυτές τις εσωτερικές τριβές απέναντι στον τουρκικό ζυγό. Ποιος θέλει να θυμηθεί ότι αναγκάστηκες να δραπετεύσεις και να περιμένεις στην Ιταλία την έναρξη της Μεγάλης Επανάστασης, το όραμά σου, που έγινε πραγματικότητα το 1821. Κι όμως ήσουν παντού, ακόμα και ως υπασπιστής του Υψηλάντη στον Ιερό Λόχο. 

Ποιος πιστεύει ότι ακόμα και μετά την καταστροφή του Δραγατσανίου δεν εγκατέλειψες τον αγώνα κι επέστρεψες στην Ελλάδα για να πολεμήσεις έως το τέλος της Επανάστασης. Κι όμως το Δεκέμβριο του 1831 ήσουν ήδη στο Άργος και μετά στο Ναύπλιο ως πληρεξούσιος της Ηπείρου στην Εθνοσυνέλευση, όπου ψηφίστηκε το Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδος. 

Ήσουν μαζί μας από την αρχή έως το τέλος για την ελευθερία της πατρίδας μας. Ποιος ξέρει όμως τι έκανες μετά όταν επέστρεψες στη Ρωσία, πριν αρχίσει ο Достоевский το μεγάλο του έργο, όπου έζησες έως το 1851; 

 Ν. Λυγερός

Aπό τους Γαζήδες εως την Οθωμανική Ολοκλήρωση

 H οθωμανική αυτοκρατορία ώς τις αρχές του 18ου αιώνα αποτελούσε ένα σύστημα που αναπαραγόταν αυτοτελώς, μία αυτοκρατορία - κόσμο

Στη Μεσόγειο, τη θάλασσα που επιτρέπει την επικοινωνία των τριών από τις πέντε ηπείρους του πλανήτη, έχει αναπτυχθεί η ιστορία των αυτοκρατοριών.

Ιστορία κατάκτησης του γνωστού κόσμου, του κόσμου που είναι ορατός. Iσως, η μορφή επεκτατικού κράτους να γεννήθηκε κάπου στη Μέση Ανατολή. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο ότι οι πρώτοι εμπνευστές στρατιωτικής ενοποίησης του ανατολικού μεσογειακού χώρου ήταν οι Μακεδόνες. Το γεγονός ότι περιπλανήθηκαν ώς την σημερινή Ινδία ακολουθώντας, από την Αίγυπτο και ύστερα, μια παράλογη κατακτητική διαδρομή, δηλώνει πόσο ατελής ήταν η πρώτη αυτή σύλληψη. Εφάρμοσαν την ιδέα της κατάκτησης του κόσμου, ο οποίος όμως στην πορεία της μακεδονικής επέκτασης κατέληξε σε μία ατελέστατη κοσμοκρατορία.

Εντέλει την πρώτη ολοκληρωμένη μορφή του επεκτατικού κράτους πραγματοποίησαν οι Ρωμαίοι. Και η διάσπαση της αυτοκρατορίας σε δυτική και ανατολική, μάλλον, δηλώνει τα πεπερασμένα όρια της άσκησης ελέγχου μιας δυαδικής εξουσίας, του Καίσαρα και της Συγκλήτου, επί εκτεταμένων πληθυσμών. 

Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το κοινώς λεγόμενο Βυζάντιο, συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στον αυτοκράτορα, ενώ ο χριστιανισμός από την εδραίωσή του λειτούργησε ως υποχρεωτική θρησκεία υπό την προστασία του αυτοκρατορικού επεκτατικού συστήματος. Ωστόσο, καμία εξουσία δεν μένει για πάντα αρραγής. Η διεκδίκηση της αυτοκρατορικής εξουσίας από ποικίλες ανταγωνιστικές ελίτ γύρω στον 11ο αιώνα, αρχής γενομένης από τους στρατηγούς των ανατολικών θεμάτων, διέσπασαν τη συνοχή του θεσμού. Eτσι κατέστησαν αποτελεσματικές τις αποσχιστικές επιδιώξεις αυτοκρατορικών αξιωματούχων, ενεργοποίησαν τις αυτονομιστικές τάσεις των υποτελών πριγκίπων, όπως εκείνες των Σέρβων, και έδωσαν πολιτικό έρμα στις επεκτατικές πιέσεις των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία και αργότερα των Λατίνων σταυροφόρων.

Οι Γαζήδες πολεμιστές του Ισλάμ, ιππότες της ημισελήνου και μακρινοί προπάτορες τις οθωμανικής αυτοκρατορίας, άρχισαν βαθμιαία να σταθεροποιούν τα κρατίδιά τους στη Μικρά Ασία από τα μέσα του 13ου αιώνα. Οι επιδρομές των Γαζήδων ιπποτών της ημισελήνου αρχικά στα βάθη της Μικράς Ασίας από τον 11ο αιώνα, και δύο σχεδόν αιώνες αργότερα στη Bαλκανική, δεν διέφεραν ως προς την πρακτική και το κίνητρο που χαρακτήριζαν τις επιδρομές των Δυτικών και των Βυζαντινών.

Και σε αυτήν τη μακροχρόνια επαναλαμβανόμενη πρακτική αλλεπάλληλων επιδρομών που γίνονταν στο όνομα της ορθής πίστης και της λαφυραγωγίας, ανακάλυψαν και εδραίωσαν με τα δικά τους πολιτισμικά κριτήρια το αυτοκρατορικό πρότυπο:

(1) Πόλεμος εναντίον των απίστων στο όνομα της ορθής πίστης,

(2) Κατάκτηση του γνωστού κόσμου για την κυριαρχία του σωστού θεού,

(3) Εμπέδωση του λόγου του επί της γης μέσω της κυριαρχίας των πιστών του πολεμιστών.

Στα μετόπισθεν των σχεδόν αδιάλειπτων ακριτικών πολέμων, κυρίως στις πόλεις τις Μικράς Ασίας, ο αστικός πληθυσμός, σε ιδιαίτερες συσπειρώσεις μάλλον διακεκριμένων ομάδων, καθόριζε για τα μέλη του το ηθικό πρότυπο, το ιερό χρέος και τη στάση ζωής, όπως απέρρεαν από ερμηνείες του Κορανίου. Ερμηνείες οι οποίες δεν μπορούσαν να βρίσκονται σε διάσταση από τα μουσουλμανικά θέσφατα, όπως τα όριζαν οι αδελφότητες των Δερβίσηδων.

Πρόκειται για μία διαδικασία που ξεκίνησε και εν πολλοίς ολοκληρώθηκε ώς το τέλος του 14ου αιώνα στη Μικρά Ασία, κατά την οποία φαίνεται πως οι ομάδες των Γαζήδων μπέηδων και ηγετικές ομάδες των αστικών πληθυσμών απέκτησαν όχι μόνο κοινά θρησκευτικά πρότυπα, αλλά ενιαίο σύστημα εγκόσμιων αξιών και πιθανότατα κοινή πολιτική ταυτότητα. 

Αυτές οι δύο ομάδες, Γαζήδες και Δερβίσηδες, μαζί με μία τρίτη, των Αχήδων, αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος, τις κύριες ηγετικές ελίτ που προώθησαν και εδραίωσαν τη μουσουλμανική επέκταση στη Μικρά Ασία και στα Βαλκάνια.

Από την πρώτη σημαντική ενοποίηση των μουσουλμανικών εμιράτων της Μικράς Ασίας υπό τον Οσμάν Α΄ Γαζή Χαν στις αρχές του 14ου αιώνα, και ώς το τέλος των πολέμων μεταξύ των γιων του Βαγιαζήτ που έληξε το 1413 με την επικράτηση του Μωάμεθ Α΄, το αυτοκρατορικό πρότυπο συγκροτήθηκε ως προς τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του. Και ολοκληρώθηκε με τις κατακτήσεις και τις κρατικές μεταρρυθμίσεις του Σουλεϊμάν Α΄του νομοθέτη ώς τα μέσα του 16ου αιώνα. 

Η αλλαγή αυτή, μέσα από πολλές συγκρούσεις, σήμανε τη σταδιακή μετατόπιση της πολιτικής ισχύος από τις ισχυρές ομάδες των Γαζήδων και των Αχήδων προς το αυτοκρατορικό κράτος, τη θεμελιώδη και απολύτως προσωποπαγή δομή εξουσίας του Σουλτάνου:

(1) τη διοίκησή του, 

(2) τον τακτικό στρατό του, 

(3) τη ρύθμιση των εισοδημάτων 

(4) τον έλεγχο του εν γένει πλούτου του συνόλου των υποτελών και των αξιωματούχων του – οι πάντες δούλοι του.

Η πορεία που κατέληξε στη συγκρότηση της οθωμανικής αυτοκρατορικής επικράτειας είναι αποκαλυπτική. Από τα πρώτα χρόνια του 14ου αιώνα όταν σταθεροποιήθηκαν τα πρώτα κρατίδια των Γαζήδων στη Μικρά Ασία και την Ανατολία, και σχεδόν τρεις αιώνες μετά ο ελεγχόμενος χώρος αυξήθηκε περίπου διακόσιες σαράντα τρεις φορές: τα εδάφη που έλεγχε άμεσα ο Σουλτάνος το 1614 έφταναν σχεδόν το 1,5 εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα. 

Η οθωμανική αυτοκρατορία ένωσε υπό τη σουλτανική εξουσία τις απολήξεις των τριών ηπείρων στη Μεσόγειο. Eτσι διαχωρίστηκε γεωπολιτικά η Ανατολική Μεσόγειος από τη Δυτική, και τα Βαλκάνια από την Ευρώπη. Διαχωρισμός που οριζόταν με έναν νοητό άξονα που ξεκινούσε περίπου από τη σημερινή Αλγερία και έφτανε στις βόρειες δυτικές ακτές των Βαλκανίων, στην Αδριατική Θάλασσα, και από εκεί ώς τη Μαύρη Θάλασσα.

Ο σαφής διαχωρισμός της Ανατολικής Μεσογείου από την υπόλοιπη κλειστή θάλασσα, και ειδικότερα ο διαχωρισμός των βαλκανικών περιοχών από την υπόλοιπη Ευρώπη, προέκυπτε από την πολύ μεγάλη ισχύ της οθωμανικής αυτοκρατορίας: ήταν πλέον σημαντικότατη παγκόσμια δύναμη. Αλλά ήταν επίσης και κάτι ακόμη: η γεωπολιτική διάσταση της αυτοκρατορίας. Ο έλεγχος των μεσογειακών απολήξεων των τριών ηπείρων την καθιστούσε έναν κόσμο σχετικά αυτοτελή.

Μπορούμε να προτείνουμε με κάποια βεβαιότητα ότι η οθωμανική αυτοκρατορία μέχρι περίπου τις αρχές του 18ου αιώνα συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά ώστε να αποτελεί ένα σύστημα που αναπαραγόταν με σχετική αυτοτέλεια, μία αυτοκρατορία-κόσμο: 

(1) Γεωγραφικά ήταν ιδιαιτέρως εκτεταμένη

(2) Γεωπολιτικά έλεγχε έναν μείζονα στρατηγικό χώρο

(3) Πολιτικά ήταν ιδιαιτέρως ισχυρή 

(4) Εμπορικά ήταν σχετικά εσωστρεφής. 

(5) Από την άποψη των δημοσίων εσόδων ήταν σημαντικά αυτοτελής

(6)Στην παραγωγή πριμοδοτούσε τη σχετική αυτάρκεια, δηλαδή την παραγωγή υποτυπωδών πλεονασμάτων από οικογένειες χωρικών.

Αυτή η πολιτική και οικονομική οριοθέτηση των βαλκανικών περιοχών και η σχετική αποκατάσταση των χωρικών πληθυσμών σε βάρος των ήδη αδύνατων αστικών, συνέπεσε με τις ιστορικές απαρχές συγκρότησης των σύγχρονων ευρωπαϊκών ισχυρών κρατών – είναι η ανερχόμενη οικονομία-κόσμος του Φ. Μπροντέλ.

Σε αυτή τη διαδικασία δεν μετείχαν οι βαλκανικοί πληθυσμοί παρά περιθωριακά: είχε επανεπιλεγεί το γνωστό από τους πρώτους αιώνες του Βυζαντίου πρότυπο της κλειστής οικονομίας και κοινωνίας, και της απόλυτης θεοκρατικής εξουσίας.

Αρκετούς αιώνες αργότερα μετά την ολοκλήρωση της οθωμανικής κατάκτησης, μερικές ηγετικές βαλκανικές ελίτ, αρχής γενομένης με τις ελληνικές, επιδίωξαν να ξετυλίξουν το νήμα της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης και της πολιτικής ελευθερίας.

Hταν οι απαρχές συγκρότησης των εθνικών κρατών, που όμως αναγκαστικά θεμελιώθηκαν σε χωρικούς πληθυσμούς, κλειστές οικονομίες και πολιτισμούς.  

 Π. Πιζάνια 

Καθηγητή Eλληνικής Iστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
Πηγή ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Απολλώνιος ο Περγαίος (260-170 π.Χ.)

Ένας από τους τρεις μεγαλύτερους μαθηματικούς της Αρχαίας Ελλάδας (οι άλλοι δύο είναι ο Ευκλείδης και ο Αρχιμήδης).
 

Ο Απολλώνιος γεννήθηκε στην Πέργη της Παμφυλίας και ανήκει στη σχολή του μεγάλου γεωμέτρη Ευκλείδη. Σπούδασε και δίδαξε στην Αλεξάνδρεια, όπου είχε ως καθηγητές τους μαθητές του Ευκλείδη και με την καθοδήγησή τους έγινε πραγματικά σπουδαίος. Ο Απολλώνιος αν και κορυφαίος μελετητής του Μουσείου, αναφέρεται ως ματαιόδοξος και υπερόπτης.
 

Η ιδιοφυΐα του φάνηκε με την έκδοση του συγγράμματός του Κωνικά, το οποίο του εξασφάλισε τον τίτλο του μεγάλου γεωμέτρη.
 

Αυτό είναι το μόνο το οποίο σώθηκε από τα αντίστοιχα προγενέστερα έργα των Μεναίχμου, Αρισταίου (5 βιβλία), Ευκλείδη (4 βιβλία) και Αρχιμήδη. Τα Κωνικά είχαν διαιρεθεί σε οχτώ βιβλία από τα οποία διασώζονται τα 7, τα οποία περιέχουν 21 ορισμούς, 373 θεωρήματα, 10 πορίσματα και 14 προβλήματα. Tα τέσσερα πρώτα στην ελληνική γλώσσα και τα τρία επόμενα σε αραβική μετάφραση (το όγδοο χάθηκε).  Ειδικά το 5ο βιβλίο των κωνικών, μαζί με το 5ο των Στοιχείων και το "Περί Ελίκων" του Αρχιμήδη θεωρούνται ως τα κορυφαία αριστουργήματα της Ελληνικής γεωμετρίας.

Τις κωνικές τομές πρώτοι μελέτησαν οι Πυθαγόρειοι, σε συνέχεια η Ακαδημία του Πλάτωνος και τέλος ο Ευκλείδης.

Επίσης στα "Κωνικά" δίνει τις αρχικές γνώσεις της γεωμετρίας, που ίσχυαν μέχρι τον 17ο αιώνα μΧ που ο Γάλλος Φιλόσοφος και Μαθηματικός Ρενέ Ντεκάρτ τους έδωσε περισσότερη ανάπτυξη.

Άξονες συντεταγμένων - μετασχηματισμός συντεταγμένων

Μεγάλη εκτίμηση για τον Απολλώνιο τρέφουν οι Γερμανοί κυρίως μαθηματικοί, οι οποίοι τον θεωρούν θεμελιωτή της αναλυτικής και της προβολικής γεωμετρίας. Ο Απολλώνιος ήταν ο πρώτος μαθηματικός, που χρησιμοποίησε άξονες συντεταγμένων κι έθεσε τις βάσεις της Αναλυτικής Γεωμετρίας, την οποία θεμελίωσε λεπτομερέστερα μετά από 1.800 περίπου έτη ο γάλλος μαθηματικός και φιλόσοφος Ρενέ Ντεκάρτ.

Ο Γερμανός καθηγητής Μάξ Σίμσον στο βιβλίο του «Ιστορία των μαθηματικών κατά την αρχαιότητα» γράφει: «Όσο αναληθές είναι, ότι οι νεώτεροι Γαλιλαίος, Φερμά, Λάιπνιτς, Νεύτων, ανακάλυψαν τον Διαφορικο Λογισμό, ενώ υπάρχουν τά έργα του Αρχιμήδη, τα οποία ομιλούν περί αυτού, άλλο τόσο είναι αναληθές, ότι οι νεώτεροι ανακάλυψαν τήν Αναλυτική Γεωμετρία, ενώ περί αυτής ομιλούν τά έργα τού Αρχιμήδη και του Απολλώνιου. Ο Απολλώνιος δέν εισήγαγε μόνο τις συντεταγμένες, αλλά και τον μετασχηματισμό των συντεταγμένων, ενώ ο  Αρχιμήδης εισήγαγε Αναλυτική Γεωμετρία τριών διαστάσεων». (Gesch. der Mathematik, Berlin, 1909, σελ. 294, 16).
 

Ο Απολλώνιος ανέπτυξε σημαντικά την επιστημονική έρευνα και ανακάλυψε πολλά νέα θεωρήματα των κωνικών τομών.  

 Το έργο του Απολλώνιου ήταν μεγάλο, από αυτό διασώζονται:
·   Κωνικά (8 βιβλία)

·  Περί λόγου αποτομής (2 βιβλία)

·  Κατασκευή δύο μέσων αναλόγων

·  Σύγκριση 12/εδρου και 20/εδρου

Χάθηκαν

• Περί χωρίου αποτομής (2 βιβλία)
• Περί επαφών (2 βιβλία)
• Περί νεύσεων (2 βιβλία)
• Επίπεδοι τόποι (2 βιβλία)
• Ο κύκλος του Απολλωνίου Περί ατάκτων αλόγων
• Ωκυτόκιο
• Περί κοχλίου ή ελίκων
• Η καθόλου πραγματεία
• Περί του πυρίου
• Περί της κατασκευής υδραυλικού αρμονίου
• Αστρονομικό σύγγραμμα αγνώστου τίτλου
• Θεωρία αριθμών
• Περί λογιστικών
• Αναλυόμενος τόπος
• Κατασκευές ωρολογίων
• Οπτική
• Διωρισμένη τομή

Ο κύκλος του Απολλώνιου, διασώθηκε από τους σχολιαστές του. Πολλά από τα θεωρήματα που περιλαμβάνονται στα Κωνικά είναι, βέβαια, γνωστά στον Ευκλείδη, αλλά τα πιο πολλά έχουν διατυπωθεί για πρώτη φορά από τον Απολλώνιο.
 

Στην Αστρονομία ο σοφός μας υπήρξε ο εισηγητής του γεωκεντρικού συστήματος των "εκκέντρων κύκλων και επικύκλων", για την ερμηνεία των κινήσεων του ουρανού κατά τρόπο σύμφωνο προς τις παρατηρήσεις.
 

Το Δήλιο πρόβλημα αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης του, το οποίο και το έλυσε με τη βοήθεια της τομής ενός κύκλου και μιας υπερβολής.

Ωκυτόκιον: Πρόδρομος της θεωρίας των αριθμομηχανών (=ταχύς υπολογιστής), δηλαδή θεωρία σύντομων πολλαπλασιασμών, διαιρέ­σεων κ.λπ.). Ο Ευτόκιος μας πληροφορεί, ότι στο έργο αυτό ο Απολλώνιος είχε βρει γιά τόν αριθμό π (π=3,14...) μεγαλύτερη προσ­έγγιση εκείνης την οποίαν είχε βρει ο Αρχιμήδης.

Αξίζει να τονισθεί, ότι οι τροχιές των πλανητών είναι ελλείψεις και των κομητών παραβολές και επομένως η σημερινή Αστρονομία δεν μπορεί να σπουδάσει τις κινήσεις τών άστρων αυτών χωρίς τη γνώση των περί κωνικών γραμμών θεωρημάτων. Η κατασκευή τών οδόντων των οδοντωτών τροχών και άλλων λεπτών μερών πολύπλοκων μηχανών, όπως του Υπολογιστή των Αντικυθήρων, στηρίζεται επίσης στις κωνικές γραμμές. 

Τέλος η πραγματεία του Απολλώνιου «Ωκυτόκιον» θεωρείται κατά τη γνώμη τών ειδικών επιστημόνων ο πρόδρομος της θεωρίας των αριθμομηχανών. 

  πηγές:

ΒΙΚΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΡΕΥΝΑ

Το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη

Στις 28 Οκτωβρίου του 1998, η Ελλάδα έχασε την ευκαιρία να αποκτήσει σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη- το αγόρασε ανώνυμος συλλέκτης για 2.000.000 δολάρια. 

Αυτό που έχασε, δυστυχώς, η Ελληνική Πολιτεία, το κέρδισε ευτυχώς η ανθρωπότητα.

Το σημαντικότερο επιστημονικό χειρόγραφο που πουλήθηκε ποτέ σε δημοπρασία αποκαλύπτει 13 χρόνια αργότερα, χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία και την αφοσίωση των ερευνητών ενός αμερικανικού μουσείου, τα μυστικά της μεγαλύτερης μαθηματικής ιδιοφυΐας του αρχαίου κόσμου.            
 
«Lost and Found: The Secrets of Archimedes» είναι ο τίτλος της έκθεσης που εγκαινιάστηκε στις 16 Οκτωβρίου στο Μουσείο Τέχνης Walters της Βαλτιμόρης. Με φωτογραφίες, κείμενα και πολυμέσα, η έκθεση αφηγείται τη συναρπαστική περιπέτεια του σπάνιου χειρογράφου και το τεράστιο πρότζεκτ της συντήρησης, ψηφιακής επεξεργασίας και μελέτης του, που αποδεικνύει ότι ο Αρχιμήδης ανακάλυψε τα μαθηματικά του απείρου, τη μαθηματική φυσική και τη συνδυαστική - κλάδος των μαθηματικών που χρησιμοποιείται στην πληροφορική.
 
Το 1999, ο ανώνυμος συλλέκτης που απέκτησε το Παλίμψηστο το παραχώρησε στο Μουσείο Walters και μια ομάδα ερευνητών ξεκίνησε την προσπάθεια να διαβάσει το σβησμένα κείμενα στο παλαιότερο σωζόμενο αντίγραφο του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού, φυσικού, εφευρέτη, μηχανικού και αστρονόμου, που κρύβει πίσω του μία απίστευτη περιπέτεια: το 10ο αιώνα, στην Κωνσταντινούπολη, ένας ανώνυμος γραφέας αντέγραψε πραγματεία του Αρχιμήδη πάνω σε περγαμηνή, κρατώντας τα ελληνικά του πρωτοτύπου. 

Το 13ο αιώνα, ένας μοναχός έσβησε το κείμενο τουΑρχιμήδη, έκοψε τις σελίδες, περιέστρεψε τα φύλλα κατά 90 μοίρες και τα δίπλωσε στη μέση. 

Η περγαμηνή στη συνέχεια «ανακυκλώθηκε» μαζί με περγαμηνές από άλλα βιβλία, για να δημιουργηθεί ένα προσευχητάριο (το αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής ονομάζεται παλίμψηστο).   Αρχιμήδης, του Domenico Fetti, 1620          
 
 Όταν το Μουσείο Walters παρέλαβε το χειρόγραφο, πολλοί πίστευαν ότι δεν μπορούσε να ανακτηθεί τίποτε από αυτό. «Ήταν σε φρικτή κατάσταση, έχοντας το βάρος των χιλίων χρόνων του, των μετακινήσεων και της κακής χρήσης»,δήλωσε ο διευθυντής του πρότζεκτ «Αρχιμήδης» και επιμελητής χειρογράφων και σπάνιων βιβλίων του Walters, Γουίλ Νόελ.    

Τέσσερα χρόνια χρειάστηκαν οι συντηρητές για να διαλύσουν το βιβλίο, λόγω της εύθραυστης κατάστασης της περγαμηνής, που είχε καταστραφεί από μούχλα, ενώ κάποια σημεία είχαν σκεπαστεί με σύγχρονη συνθετική κόλλα!

«Κατέγραψα τα πάντα και έσωσα ακόμη και τα πιο μικροσκοπικά κομμάτια του χειρογράφου, φλούδες χρώματος, νήματα, σταθεροποίησα τη μελάνη με ζελατίνη, έκανα αμέτρητες επιδιορθώσεις με γιαπωνέζικο χαρτί», εξηγεί η Αμπιγκέιλ Κουάντ, επικεφαλής του τμήματος συντήρησης χειρογράφων του αμερικανικούμουσείου.
 
Το 2000, μια ομάδα ερευνητών άρχισε την ανάκτηση των σβησμένων κειμένων. Χρησιμοποίησαν τεχνικές απεικόνισης σε διαφορετικά μήκη κύματος του υπέρυθρου, ορατού και υπεριώδους φωτός (πολυφασματική απεικόνιση). Χάρη σε διαφορετικές μεθόδους ψηφιακής επεξεργασίας, το κείμενο αποκαλύφθηκε στα μάτια των ερευνητών με τρόπο που κανείς δεν το είχε δει για χίλια χρόνια. Ένα μέρος του βιβλίου που είχε σκεπαστεί με ρύπους διαβάστηκε με ακτίνες Χ στο εργαστήριο Stanford Synchrotron Radiation Lightsource (SSRL).             
 
Το απόλυτο άπειρο
Ο Αρχιμήδης, στην πραγματεία του «Περί μεθόδου των θεωρημάτων μηχανικής» ασχολείται με την έννοια του απόλυτου απείρου και το Παλίμψηστο περιέχει το μόνο σωζόμενο αντίγραφο του σημαντικού συγγράμματος. Ο αρχαίος Έλληνας μαθηματικός ισχυρίζεται ότιδύο διαφορετικά σύνολα γραμμών είναι ίσα σε πλήθος, αν και είναι σαφώς κατανοητό ότι είναι άπειρα.Η προσέγγιση αυτή είναι όμοια με έργα του 16ου και του 17ου αιώνα,που οδήγησαν στην επινόηση του λογισμού.                

Το Στομάχιον 

(ΟΣΤΟΜΑΧΙΟΝ = μάχη με οστά) ένα από τα αρχαιότερα ελληνικά παιχνίδια . Επίσης, μόνο στο Παλίμψηστο βρέθηκε το «Στομάχιον» του Αρχιμήδη, η αρχαιότερη πραγματεία περί συνδυαστικής. Θεωρείται ότι ο Αρχιμήδης προσπαθούσε να ανακαλύψει με πόσους τρόπους θα μπορούσε να ανασυνδυάζει 14 τμήματα και να κάνει ένα τέλειο τετράγωνο. Η απάντηση είναι : 17.152 συνδυασμούς. Η συνδυαστική θεωρείται ζωτικής σημασίας στην πληροφορική.               
 
Εκτός από τα έργα του Αρχιμήδη, στο Παλίμψηστο βρέθηκαν επίσης κρυμμένα ένα σχόλιο πάνω στις «Κατηγορίες» του Αριστοτέλη, καθώς και κείμενα του Υπερείδη, Αθηναίου ρήτορα του «χρυσού αιώνα».      


Όταν το Παλίμψηστο οδηγήθηκε στο SSRL, αποκαλύφθηκε στην πρώτη σελίδα και η ταυτότητα του γραφέα , που έσβησε τα γραπτά του Αρχιμήδη. Το όνομά του ήταν Ιωάννης Μύρωνας και τελείωσε τη μεταγραφή των προσευχών στις 14 Απριλίου 1229, στην Ιερουσαλήμ !                   


Είναι απίστευτη η εξέλιξη της Τεχνολογίας !       

Οι εξελίξεις στο Τραπέζιο Ανατολικού Ζητήματος

Φεύγει το 2011.   Φέτος στον Δυτικό πολιτισμό όλο το ενδιαφέρον των συνανθρώπων μας επικεντρώθηκε στα οικονομικά. 

Ειδικά η χώρα μας, με την ανοχή του πολιτικού μας κατεστημένου, βρέθηκε στη δίνη των εξελίξεων και χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο «της νέας τάξης πραγμάτων». Οι παράγοντες του εφαρμοσμένου νεοφιλελευθερισμού (Wall Street, City και Βρυξέλες) ανταγωνίζονται στις πλάτες των Ελλήνων για να επαληθεύσουν την ορθότητα της θεωρητικής τους θέσης.

           Στο έτος που διανύσαμε κάθε κάτοικος της Ελλάδας από την δική του σκοπιά, μετρά και τακτοποιεί «τις οικονομίες του». Έτσι και εμείς για έξι μήνες ασχοληθήκαμε με το τρέχον «ζήτημα», παραμερίζοντας την βασική μας θεματολογία. Με την λήξη του 2011, επιστρέφουμε στα του «Ανατολικού ζητήματος», διότι το νέο έτος βρίσκει φλεγόμενο το κάθε σημείο του «Τραπεζίου Ανατολικού Ζητήματος»[1].

Οι ενεργειακές εξελίξεις

Η μάχη για υδρογονάνθρακες στη λεκάνη της Μεσογείου, ξεκινά μετά από την πετρελαϊκή κρίση. Οι πετρελαϊκές εταιρίες δείχνουν ενδιαφέρον για τα υποθαλάσσια κοιτάσματα. Έτσι στην Ανατολική Μεσόγειο ακολουθούν οι μάχες Γιομ Κιπούρ (1973) και Κύπρος (1974). Η ανακατανομή των χωρικών υδάτων και η συνεχόμενη ένταση στην περιοχή δεν επέτρεψε την οικονομική εκμετάλλευσή της. Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, αλλάζουν ριζικά οι συσχετισμοί. Οι Δυτικοί προσπαθούν να εισβάλουν ξανά (όπως αρχές του 20ου αιώνα), σε Μεσοποταμία και Κασπία. Η Τουρκική Δημοκρατία δεν επαναλαμβάνει τα λάθη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και μένοντας πιστή στις αρχές των Αγγλοσαξονικών συμβάσεων, εφαρμόζει δική της πολιτική, προβάλλοντας το Ευρωισλαμικό δόγμα.

           Στη Λιβύη το 2011 σημειώθηκε βίαιη εξέγερση, κάτω από διάφορες επιρροές, όπως θρησκευτικές, φυλετικές, νομαδικές, πολιτικές κ.ά. Σε μία χώρα που είχε μηδενικό εξωτερικό χρέος και το ποσοστό αναλφαβητισμού είχε μειωθεί στο 2% (όταν κυμαίνονταν στο 45% πριν 50 χρόνια), ζήσαμε την πλήρη καταστροφή βασικών ανθρωπιστικών υποδομών, με ελάχιστες φθορές σε διυλιστήρια και πετρελαϊκές αποθήκες.. Το νέο καθεστώς, όταν εξεγείρονταν, από τα πρώτα θέματα που «διευθέτησε» ήταν η νέα σημαία [κοίτα εικόνα ΙΙ] και η ίδρυση νέας «Εθνικής Τράπεζας» των εξεγερμένων (πράγμα πρωτάκουστο για τις προηγούμενες εξεγέρσεις, που σημειώθηκαν ανά την οικουμένη). Με την αποσύνθεση του κατεστημένου Καντάφι, βγήκαν στο φως της δημοσιότητας οι σχέσεις British Petroleum (BP) και Λιβυκών Μυστικών Υπηρεσιών, που διαρκούσαν πέρα των 30 ετών. Όμως θάφτηκαν ξανά «εν μία νυκτί»!

Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι αν και η Σούδα χρησιμοποιήθηκε ως κόμβος για τις επιχειρήσεις στη Λιβύη, ο πρώτος Πρωθυπουργός που επισκέφθηκε τη Λιβύη δεν ήταν ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (αν και είχε δηλώσει την αντίστοιχη επιθυμία) αλλά ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας R.T. Erdoğan, στις 16/9/2011. Η Δύση προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις[2], όμως αν μελετήσουμε την σχετική δήλωση της «Ένωσης Εξαγωγέων Μεσογείου της Τουρκίας»[3], θα διαπιστώσουμε ότι ήδη τα πρώτα συμβόλαια ανοικοδόμησης και τροφοδοσίας έχουν υπογραφεί από παράγοντες τουρκικών επιχειρήσεων με την υποστήριξη της Τυνησίας, που ο Erdoğan επισκέφθηκε στις 17/9/2011.

Από την άλλη η «μικρή Κύπρος» με το μεγάλο ανάστημα και με υπό κατοχή το 45% των εδαφών της, από τον Απρίλιο του 2004 δηλώνει την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της. Υπογράφει σχετικές συμβάσεις (όπως ορίζει ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ), με Αίγυπτο (2006), Λίβανο (2007) και Ισραήλ (2010). Έτσι ξεκινά και στην δημοπρασία των 12 θαλασσίων οικοπέδων της, που αποδεδειγμένα διαθέτουν φυσικό αέριο και με τα δεδομένα του παγκόσμιου ανταγωνισμού συμφέρει να αντληθεί. Αν και συζητούνται τα:

·        Κατά πόσο πολιτικά και τεχνικά είναι ορθή η δημοπράτηση και άντληση του φυσικού αερίου συγχρόνως σ’ όλα τα οικόπεδα,

·        Το κέρδος ή η ζημία που θα επιφέρει η παραχώρηση των σχετικών αδειών σε μία ή διαφορετικές πολυεθνικές συμπράξεις,

είναι γεγονός ότι η Κύπρος εκτός του ότι θα βελτιώσει τα οικονομικά της, προτείνει και μία νέα λύση προς προμήθεια φυσικού αερίου στην ΕΕ. Έτσι αποδεσμεύεται η ΕΕ από τα εκβιαστικά συμβόλαια του Τουρκμενιστάν και του Αζερμπαϊτζάν, που η τροφοδοσία είναι εξαρτημένη από την Τουρκική Δημοκρατία. Το θέμα προφανώς πανικόβαλε την Τουρκική Δημοκρατία. Έτσι στις 15/7/2011 ο Υπ. Εξ. Davutoğlu (Νταβούτογλου), προβαίνει σε απειλητικές δηλώσεις λέγοντας ότι «Εάν μέχρι το Ιούλιο του 2012 δεν επιλυθεί το Κυπριακό, θα έχουμε σοβαρά προβλήματα με την ΕΕ στο να αναλάβει η Κύπρος την προεδρία». Ίδωμεν!

Η Ελλάδα ακόμα δεν έχει δηλώσει ΑΟΖ και περιορίζεται στα 6 ν.μ. χωρικά ύδατα. Μόλις στις 22/8/2011 (Ν.4001/2011) συστήνει την Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ ΑΕ). Η ΕΔΕΥ θα θεσμοθετήσει τις όποιες διεθνείς διαδικασίες έρευνας, οι οποίες έρευνες είχαν ολοκληρωθεί από το Ινστιτούτο Γεωλογίας και Ερευνών Υπεδάφους την περίοδο 1964 – 1966[4]!.. Τα αποτελέσματα των τότε ερευνών δεν αξιοποιήθηκαν από την «Εθνική Κυβέρνηση» των Συνταγματαρχών. Γνωρίζοντας και την ιστορική ευθύνη της εν λόγω κυβέρνησης, σ’ ότι αφορά την Μεγαλόνησο, μπορούμε άνετα να συμπεράνουμε και την επιπρόσθετη «παράβλεψη» της. Όμως τι έκαναν οι «δημοκράτες» που τους ακολούθησαν;

Μόλις το Δεκέμβριο του 2011, ανακοινώνεται επίσημα ο χάρτης «προς Έρευνα Περιοχή» , στον οποίο δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε καν το Κρητικό Πέλαγος (όπου στις 23/5/2006, στο Ανατολικό σημείο του, είχε δολοφονηθεί ο Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης, από Τούρκο συνάδελφό του). Έτσι επιβεβαιώνεται εκ νέου ότι ο προς Αγγλοσαξονικές συμβάσεις πιστός εξ ανατολάς γείτονάς μας δεν ισχυροποιείται λόγω της επιτυχημένης πολιτικής του, αλλά λόγω της ενδοτικής πολιτικής της Ελλάδας. Διότι δεν είναι δύσκολο να συμπεράνουμε, ότι στην επερχόμενη Ελληνοτουρκική Σύμπραξη εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων της κοινής ΑΟΖ, θα συμπεριληφθούν Μυρτώο, Καρπάθιο και Κρητικό Πέλαγος.

Η Τουρκία για να αντεπεξέλθει στις οικονομικές απαιτήσεις του εν λόγω σχεδίου, ξεκίνησε ήδη να συσσωρεύει κεφάλαια. Έτσι στις 31/10/2011 καταγγέλλει την από 14/2/1986 ισχύουσα σύμβαση μεταξύ BOTAŞ και GAZPROM (η οποία επανεγκρίνεται στις 18/4/2003), με την οποία το Τουρκικό Κράτος ήταν αναγκασμένο στην αγορά 6 εκ.μ³  φυσικού αερίου ανά έτος από την Ρωσία μέσω Δυτικού Αγωγού. Η Τουρκία προτείνει να αναλάβουν την εν λόγω σύμβαση από 1/1/2012 ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ως σημείο πώλησης ορίζονται τα Τουρκοβουλγαρικά σύνορα και η προς πώληση ποσότητα είναι:

Έτος	Ποσότητα Εκατομ μ3
2012	4
2013	4
2014	4
2015	5
2016	6

Εδώ πρέπει να τονίσουμε, ότι αρχές του 2011 ο Τούρκος Πρωθυπουργός Erdoğan και ο Υπ. Εξ. Davutoğlu είχαν επισκεφθεί την Ουκρανία, όπου είχαν υπογράψει εμπορική σύμβαση και σύμβαση κοινής βιομηχανικής παραγωγής. Ως γνωστόν, το Σεπτέμβριο του 2011 αναθερμαίνεται η διαφορά μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας σ’ ότι αφορά την διέλευση φυσικού αερίου και στις ίδιες ημερομηνίες η BOTAŞ ανακοινώνει ότι εάν η ΔΕΠΑ ΑΕ. δεν εκπληρώσει τις ταμειακές της υποχρεώσεις (δηλαδή οι Έλληνες είναι αφερέγγυοι) η εταιρεία θα παύσει να προμηθεύει την Ελλάδα με φυσικό αέριο.

Τον μήνα που περάσαμε ζούμε ραγδαίες διεθνείς εξελίξεις:

·        Ο Πρωθυπουργός της Ουκρανίας ζητά από την Ουκρανική Βουλή να μην εγκρίνει τον προϋπολογισμό της χώρας μέχρι η Ρωσία να υπογράψει την αντίστοιχη σύμβαση σ’ ότι αφορά το φυσικό αέριο.

·        Ο Υπουργός Οικονομικών της Βουλγαρίας, στις 6/12/2011 ανακοινώνει την οριστική αποχώρηση της Βουλγαρίας από το σχέδιο κατασκευής του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, έστω κι αν η αποχώρηση της κοστίσει άμεσα περίπου 6,5 εκ. Ευρώ.

·        Μετά τις Ρωσικές εκλογές 4/12/2011, ενώ το κόμμα Ενωμένη Ρωσία του οποίου ηγείται ο Β. Πούτιν έρχεται πρώτο με 49,3% των ψήφων και δεύτερο το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας με 19,2 %, στην Ρωσία ξεσπούν «εξεγέρσεις» με πρόσχημα «νοθεία» στις εκλογές. Ο Β. Πούτιν κατηγορεί το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ ως υποκινητή των εξεγέρσεων.

Ορυκτός πλούτος, αίτιο πτώχευσης

Είχαμε αναφέρει ότι η οικονομική ύφεση που ζούμε ομοιάζει κατά πολύ με αυτή της περιόδου 1873 – 1896[5]. Την ίδια περίοδο η κάθετη μείωση της τιμής της σταφίδας εξανάγκασε τους Έλληνες επιχειρηματίες να αλλάξουν τον προορισμό των επενδύσεών τους από το έδαφος στο υπέδαφος[6]. Η ελληνική χρεοκοπία που ακολουθεί, συντελεί στο να καπηλευθούν όλες οι προσπάθειες από τους Ευρωπαίους συμμάχους μας. Διακρίνεται περίπου η ίδια ιστορική αναδρομή από την παρουσίαση του Υφυπουργού ΠΕΚΑ Γιάννη Μανιάτη. Αν και ήταν γνωστό, εδώ και 50 χρόνια, ότι διαθέτουμε στρατηγικά ορυκτά[7] και ότι το 86% του νικελίου και το 65% του βωξίτη της Ε.Ε. εξορύσσονται στην Ελλάδα, οι πολιτικοί προϊστάμενοι της χώρας μας τα ανακάλυψαν μετά την υπογραφή του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου. 

Περισσότερο δε ο ίδιος υφυπουργός ομολογεί ότι οι τρέχουσες τιμές των μεταλλίων ανέρχονται περίπου στα 28δις. Ευρώ. Δηλαδή εάν επαληθευθεί η πρόβλεψη χρεοκοπίας το 2019[8], όπως έγινε και το 1893, που η Ευρώπη προμηθεύτηκε τον απαραίτητο μόλυβδο για τους επερχόμενους Ευρωπαϊκούς πολέμους, στα τέλη της δεκαετίας μας, η Ελλάδα θα τροφοδοτήσει την ΕΕ με τα στρατηγικά ορυκτά της, χωρίς να πάρει κανένα αντίτιμο, παρά μόνο θέσεις εργασίας στα μεταλλεία. Οι μισθοί δε των μεταλλωρύχων, διαμορφώνονται στις ημέρες μας.

Η εξάπλωση του «Τουρκικού Ιμπεριαλισμού», ο Νεοθωμανισμός

Όταν συντάσσονταν το παρόν κείμενο, οι Βρυξέλες προσπαθούσαν να πείσουν την Αγγλία για την εφαρμογή της νέας δημοσιονομικής πολιτικής της ΕΕ, μία πολιτική, που εφάρμοσαν με τον σκληρότερο τρόπο στην Ελλάδα πριν καν θεσμοθετηθεί στην ΕΕ. Διότι εάν αποκαλυφθούν οι στενές σχέσεις χρηματοπιστωτικών κέντρων με το δημόσιο, η Αγγλία θα περιέλθει σε δυσμενέστερη θέση, απ’ ότι η Ελλάδα. Βέβαια η Αγγλία διατηρεί το ισχυρό εθνικό νόμισμά της. Από την άλλη η Τουρκία προσπαθεί να οξύνει τις σχέσεις της με την ΕΕ, αναμένοντας τα αποτελέσματα της κρίσης και κάνοντας σχετικές πολιτικές κινήσεις προς Κολχίδα και στρατηγικές προς ΗΠΑ. Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Η πολύπλευρη έξοδος προς Γεωργία

Στα τέλη Μαΐου αποφασίζεται η άρση χρήσης διαβατηρίου μεταξύ Τουρκίας και Γεωργίας, με επόμενο βήμα το άνοιγμα νέων τελωνειακών διαδρομών μεταξύ των δύο χωρών. Στη συνέχεια διαπιστώνεται μαζική είσοδος Τούρκων επιχειρηματιών στη Γεωργία, όπως των ομίλων Doğan (που διαθέτει το 50% των ΜΜΕ της Τουρκίας), Nurol (που διαχειρίζεται υπερπολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, όπως Sheraton κ.ά), TAV - URBAN (που ανακαίνισαν το αεροδρόμιο της Τιφλίδας και ανέλαβαν την διαχείρισή του για 20 χρόνια) κ.ά. Το γεγονός θεωρήθηκε «νέα ευκαιρία» από το διεφθαρμένο γεωργιανό δημόσιο και σημειώνονται μαζικές συλλήψεις Τούρκων επιχειρηματιών και στελεχών μαζί με άλλων αμφιβόλου δραστηριοτήτων ατόμων, με απώτερο σκοπό την είσπραξη προστίμων για το κράτος και «φακελάκι» για κρατικούς λειτουργούς. Ο πρωθυπουργός R.T. Erdoğan αναγκάζεται δύο φορές να μεσολαβήσει προκειμένου να απελευθερωθούν Τούρκοι κρατούμενοι στη Γεωργία.

Αρχές Δεκεμβρίου ανακοινώνεται ο σιδηρόδρομος Μπακού – Τιφλίδα – Καρς – Άγκυρα. «σιδηρόδρομος του δρόμου του μεταξιού», όπως αποκαλείται από τις τουρκικές αρχές[9]. Ανοίγει ως εσωτερική η αεροπορική γραμμή Μπατούμι (Βαθύ λιμήν) – Τραπεζούς.

Οι τουρκικές αρχές δεν αρκέστηκαν, μόνο σε οικονομικές επιχειρήσεις αλλά έδωσαν σημασία και σε πολιτισμικές παρεμβάσεις. Όπως:

·        Με τα σχολεία που εκτείνονται σε ολόκληρη την Γεωργία (από πρωτοβάθμια μέχρι και πανεπιστήμια)[10]

·        Με την προβολή της τουρκικής καταγωγής της μητέρας του Γεωργιανού προέδρου.

·        Θέτοντας το πρόβλημα θρησκευτικής ελευθερίας των Γεωργιανών Μουσουλμάνων και προσφέροντας άμεση λύση.

·        Θέτοντας υπό συζήτηση τους Τούρκους της Ahıska (όπως τους ονομάζουν), οι οποίοι «τυχαία» ζουν κοντά στα σύνορα Γεωργίας – Τουρκίας.

Δραστηριότητες Fethullah Gülen

Σήμερα σχολεία κάθε βαθμίδας (περίπου 500 πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια και 6 πανεπιστήμια) της ομάδος Gülen, παρέχουν εκπαίδευση σε πολλές γλώσσες και κλάδους ανά την οικουμένη. Δραστηριοποιούνται σε 95 χώρες του κόσμου, κυρίως στις «τουρκόφωνες» δημοκρατίες της τέως Σοβιετικής Ένωσης. Η τουρκική γλώσσα της Τουρκικής Δημοκρατίας διδάσκεται ως προαιρετική γλώσσα σ’ όλα τα εκπαιδευτικά κέντρα. Το μεγαλύτερο τμήμα του διοικητικού και εκπαιδευτικού προσωπικού των κέντρων είναι τουρκικής καταγωγής. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας σημειώνεται στο Καζακστάν και στις ΗΠΑ[11].

O F.Gülen από το 1999 ζει στην Pennsylvania των ΗΠΑ. Αν και κατά την ομολογία του[12], βγαίνει ελάχιστα από τον χώρο που ζει, η ομάδα του έχει ιδρύσει πλέον των 50 «τουρκικών πολιτιστικών κέντρων» και εκπαιδευτηρίων σ’ όλη τη επικράτεια των ΗΠΑ. [κοίτα εικόνα ΙΙΙ].

Είναι γεγονός ότι έχει πρωτοστατήσει στην πρωτοβουλία του ΑΠΘ Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, σ’ ότι αφορά τον διάλογο των θρησκειών από το 1996. Το 2003 προκαλεί θύελλα στα ισλαμικά κέντρα όταν προτείνει την συνεύρεση Μουσουλμάνων και Χριστιανών «στην πνευματική άμπελο του Ιησού Χριστού» [13]. Οι δραστηριότητές του, το 2010 μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο του FBI και τα αντί ισλαμικά bloq’s [14] αρχίζουν να ενδιαφέρονται για τις δραστηριότητες του Gülen στις ΗΠΑ.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα σήμερα στην Τουρκία

Όταν το τρίπτυχο Gülen «οικονομία, πολιτισμός, πνεύμα» καλά κρατεί και αναπλάθεται μέσα στην δημοκρατική αντίληψη της Δύσης, η Τουρκία αρχίζει να διοργανώνει ημερίδες και πανεπιστημιακές έρευνες σ’ ότι αφορά την επερχόμενη κρίση «καθαρού νερού». Καλεί τους επιστήμονες να προτάσσουν «πολιτική ύδατος».

Μετά τις συλλήψεις, για τις υποθέσεις Ergenekon (Εργκενεκόν) και Balyoz (Μπαλιόζ), ξεκίνησαν από το καλοκαίρι οι συλλήψεις για την υπόθεση KCK (κουρδικών οργανώσεων, που αποβλέπουν στον διαμελισμό της Τουρκίας). Οι συλληφθέντες για την υπόθεση αυτή μέχρι αρχές Δεκεμβρίου ανέρχονταν στις 4.250. Όμως όταν σ’ αυτούς συγκαταλέγεται και ο πολλαπλά βραβευθείς, υποστηριχτής ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο 63χρονος Ragıp Zarakolu, αντιλαμβανόμαστε ότι «κάτι άλλο τρέχει»!

Τμήμα της αλήθειας βρίσκεται στις ανακοινώσεις του Sezgin Tanrıkulu (Σεζγκίν Τανρίκουλου)[15], που έκανε στην ημέρα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων (10 Δεκεμβρίου). Ως προς τον Tanrıkulu από τους 35.117 κρατούμενους με την κατηγορία του «τρομοκράτη» σ’ όλο τον πλανήτη, οι 12.897 βρίσκονται στις τουρκικές φυλακές. 71 δημοσιογράφοι κρατούνται στις φυλακές της Τουρκίας. Οι αριθμοί αυτοί είναι μεγαλύτεροι απ’ αυτών που κρατούνται στις ιρανικές αλλά και στις κινέζικες φυλακές. 8 εκλεγμένοι βουλευτές της Τουρκικής Μεγάλης Βουλής, σήμερα βρίσκονται στη φυλακή. Το 2011 υπήρξαν 15 ανεξιχνίαστες πολιτικές δολοφονίες[16] και 19 άτομα έχασαν την ζωή τους από τις σφαίρες των Δυνάμεων Ασφαλείας. 31 συνάνθρωποί μας έχασαν την ζωή τους «από βία» στις φυλακές και 2.672 ανήλικοι βρίσκονται στα αναμορφωτήρια, οι 500 περίπου εξ αυτών μαθητές και άλλοι τόσοι φοιτητές έγκλειστοι στις φυλακές. Το 2010, 350 άτομα έχουν προσφύγει στα δικαστήρια με την κατηγορία ότι υπέστησαν βασανιστήρια κατά την διάρκεια της κράτησής τους. Περίπου 15.000 ιστοσελίδες έχουν απαγορευθεί να εμφανίζονται στην τουρκική επικράτεια, και 7 περιοδικά και εφημερίδες έχουν παυτεί με δικαστική απόφαση.

Ένας τραγικός απολογισμός, που αγνοείται από τους δήθεν ειρηνιστές της χώρας μας.

Κλείνοντας

Στους έξι μήνες, που ασχοληθήκαμε μόνο με «τα του οίκου μας» πολλά, μα πάρα πολλά συνέβησαν στο «Τραπέζιο του Ανατολικού Ζητήματος». Απλά με την έλευση του νέου έτους προσπαθήσαμε να δώσουμε μία άλλη εικόνα σ’ ότι αφορά την εξωτερική πολιτική. Θα επανέλθουμε.

Να έχετε ένα 2012 γεμάτο υγεία και προπαντός αγάπη στον πλησίον σας.

Καλή Χρονιά!

Του Βασίλη Κυρατζόπουλου

βκ

Σημειώσεις

[1]Το «Ανατολικό ζήτημα» είναι ουσιαστικά ο εδαφικός ή ο οικονομικός έλεγχος των εδαφών που εκτείνονται δυτικά από τη Βαλκανική Χερσόνησο μέχρι την Αίγυπτο και Ανατολικά από την Κασπία μέχρι τον Περσικό κόλπο. Η επίτευξη του σχεδίου βασίζεται σε στρατιωτικές και σε πολιτιστικές επεμβάσεις. Την περιοχή αυτή που έχει γεωμετρικό σχήμα τραπεζίου, την αποκαλούμε «Τραπέζιο Ανατολικού Ζητήματος». Οι τέσσερις κορυφές του «Τραπεζίου Ανατολικού Ζητήματος» είναι οι ιστορικές πόλεις Τεργέστη, Αστραχάν, Σιράζ και Σίβα.

[2] Κοίτα Αγγλικό και Γαλλικό τύπο τις 16 – 18 Σεπτεμβρίου 2011

[3] Κοίτα, Akdeniz İhracatçı Birlikleri Genel Sekreterliği, αριθμ. Ανακοίνωσης: TİM.AKİB.GSK.TARIM 2011/332-10542.

[4]Κοίτα Ιωάννης Παπαζήσης Πολύτιμοι Λίθοι και Στρατηγικά Ορυκτά της Ελλάδος, Εκδόσεις Κάδμος, Θεσσαλονίκη 2009.

[5] Κοίτα, Β. Κυρατζόπουλος  «Οι εξολοθρευτές της νέας τάξης πραγμάτων» [στο έντυπο Πολίτης τευχ. 532 και ηλεκτρονικά μέσα Αντίβαρο 22/7/2011 (www.antibaro.gr/node/3239), Ελεύθερη Ζώνη 23/7/2011 (www.elzoni.gr/html/ent/795/ent.11795.asp)]

[6] Η πρόοδος και ο αγώνας να εδραιωθεί η ελληνική μεταλλουργική βιομηχανία, μπορεί να σημειωθεί μελετώντας τη ζωή του Φωκίωνα Νέγρη. Κοίτα Γιώργος Αντ. Πέππας, Φωκίων Νέγρης 1846 – 1928, εκδόσεις Τσουκάτου, Αθήνα 2011.

[7] Στρατηγικά ορυκτά, ονομάζονται τα ορυκτά τα οποία δεν έχει βρεθεί ακόμα η αντικαταστατική (φυσική ή τεχνητή) ύλη. Τα κυριότερα είναι: σίδηρο, χρώμιο, νικέλιο, μαγγάνιο.

[8] Κοίτα, Β. Κυρατζόπουλος  «Το τελευταίο άσμα» [στο έντυπο Πολίτης τευχ. 536 και ηλεκτρονική εφημερίδα Ελεύθερη Ζώνη 5/11/2011 (www.elzoni.gr/html/ent/234/ent.15234.asp)]

[9] Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι ο σιδηρόδρομος «δρόμος του μπαχαριού» Μοσούλη – Βερολίνο, ήταν το κύριο αίτιο των δεινών που υπέστησαν οι Βυζαντινοί Λαοί στην Ανατολία.

[10] Η Γεωργία είναι η πρώτη χώρα στην οποία ενεργοποιείται η ομάδα Gülen, από τις 11/1/1990.

[11] Κοίτα άρθρο eğitim İmparatorluğu στο www.istikamet.eu.

[12] Κοίτα, tr.fgulen.com/index2.php, άρθρο «Fethullah Gülen niye ABD’de yaşıyor, neden Türkiye’ye dönmüyor?»

[13] Κοίτα περιοδικό Aksiyon τεύχος 470, Δεκέμβριος 2003.

[14] Κοίτα http://barenakedislam.wordpress.com, ;άρθρο 9/12/2011, Education Jihad comes to America via Turkish Gulen charter school funded by you!

[15] Sezgin Tanrıkulu (Σεζγκίν Τανρίκουλου), κουρδικής καταγωγής δικηγόρος, γεννηθείς στις 27/5/1963 στο Lice (Λίτζε) του Diyarbakır (Ντιγιάρμπακιρ). Τέως πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Diyarbakır, βουλευτής του CHP και αντιπρόεδρος του κόμματος. Ιδρυτής του Ιδρύματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας (1998).

[16] Ο αριθμός αυτός την περίοδο 1985 – 2000 ανέρχονταν στις 18.000