1)Ο άνθρωπος των επιθυμιών 2) Ο αρχάριος που μόλις έχει αρχίσει το πνευματικό ταξίδι της επιστροφής 3)Ο προχωρημένος Γνώστης του Θεού.
Ο πρώτος δεν έχει καμία ανάμνηση του θανάτου του. Ή, αν ποτέ το θυμηθεί, θα καταληφθεί από πνεύμα οδύνης για την απώλεια των κοσμικών πραγμάτων και θα αρχίσει να παραπονιέται. Η ανάμνηση του θανάτου τον απομακρύνει από τον Θεό.
Ο δεύτερος ασκείται στην ανάμνηση του θανάτου έτσι ώστε να ζει με το φόβο του και να εκπληρώσει την επιστροφή με επιτυχία.
Ο τρίτος ουδέποτε λησμονεί το θάνατο και αυτό είναι η εγγύηση της ενότητάς του με τον Αγαπημένο. Ωστόσο, η ύψιστη κατάσταση της ανάπτυξης
εμφανίζεται στην ψυχή που υποτάσσεται ολοκληρωτικά στον Κύριο, και αυτό υπερέχει κάθε άλλης επιλογής για ζωή ή θάνατο.
Όπως παρατήρησε ένας αγαπητός φίλος, η γήινη ζωή είναι μια κατάσταση ύπνου, η μετά το θάνατο ζωή είναι μια κατάσταση αφύπνισης και ο ίδιος ο θάνατος αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο. Για τον συνήθη θνητό ο θάνατος είναι περισσότερο οδυνηρός από όσο μια σπαθιά ή μια τσεκουριά, ή αφαίρεση της σάρκας από το σώμα του.
Η ήρεμη αντιμετώπιση και η επανάληψη της ιερής προσευχής, αυτά είναι τα δέοντα για τον άνθρωπο την ώρα του θανάτου.
Ο Δρ. FritzKuenkelανήκει στη σειρά των γιατρών ψυχολόγων που ξεπρόβαλλαν σε μια επιβλητική συνέχεια των ερευνητών του εσωτερικού κόσμου, ύστερα από την πρώτη εξόρμηση του ιδρυτή της ψυχολογίας βάθους Φρόιντ (Tiebenpsychologie).
Το άτομο που μαθαίνει το εγώ του, υπνωτίζεται από αυτό, συγκεντρώνει όλο το σύμπαν μέσα σ’ αυτό, το λατρεύει σαν θεό του. Τη μεγάλη του πλάνη πληρώνει με πόνους και δάκρυα, με συγκρούσεις και αγωνίες. Το εγώ γίνεται η μεγάλη αγιάτρευτη πληγή που διαρκώς αιμορραγεί, και που όμως με κανένα τρόπο δεν θέλουμε να κλείσει, όσο κι αν ισχυριζόμαστε το αντίθετο. Ολόκληρος ο σημερινός πνευματικός πολιτισμός μας βρίσκεται στο στάδιο αυτό. Κάθε αξιόλογη δράση απορρέει κατά κανόνα από αυτή τη βαθύτερη εγωτροπία, ακόμα και στις περιπτώσεις που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν ενάρετες και αλτρουιστικές. Αλλά, ας αναφέρουμε καλύτερα μερικά από τα λεγόμενα του Kuenkel γύρω από το θέμα αυτό. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος είτε συνειδητά, είτε και πιο πολλές φορές ασυνείδητα, επιδιώκει την πραγματοποίηση ενός εγωκεντρικού ιδανικού.Ό,τι τον πλησιάζει προς αυτό είναι ευτυχία, ενώ ό,τι τον απομακρύνει απ’ αυτό είναι δυστυχία.
Το περιεχόμενο αυτού του ιδανικού ποικίλλει στα διάφορα άτομα και μπορεί πολλές φορές επιφανειακά να είναι πολύ αντιφατικό. Μπορεί να είναι π.χ. το «θέλω να γίνω πολύ πλούσιος σαν τον Rothschild», ή «να γίνω πολύ ένδοξος σαν τον Ναπολέοντα», ή «είμαι ένας μάρτυρας που ακολουθεί τον δρόμο του Χριστού προς το Σταυρό».
Στις πιο πολλές περιπτώσεις, η εγωτροπία λειτουργεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην γίνεται φανερή στο άτομο. Πραγματικά, ένας δαιμόνιος Πρωτέας κρύβεται κάτω από τις ποικίλες μορφές, και εφευρίσκει τόσα πολλά επιτήδεια τεχνάσματα ώστε να χρειάζεται αρκετή δόση ψυχολογικής πείρας για να μπορεί κανείς να την αποκαλύψει. Χαρακτηριστικό γνώρισμα εγωκεντρισμού είναι το αλύγιστο, το άκαμπτο των επιταγών του. Το εγώ συμπεριφέρεται σαν ένας κυρίαρχος που δεν υπομένει καμιά αντίδραση. Ακόμη και στη σπάνια περίπτωση του να έχει κανείς διαμορφώσει το εγώτροπο ιδανικό «είμαι μάρτυρας και υποφέρω σαν τον Ιώβ», αυτός μπορεί ασυναίσθητα να επιμένει με κάθε τρόπο στις δυστυχίες του, και να απομακρύνει χωρίς να το εννοεί κάθε πιθανότητα ανακούφισης. Γιατί η ευτυχία θα εμποδίζει την πραγματοποίηση του μαρτυρικού ιδανικού του. Στο άγγιγμα της αλήθειας ο εγωκεντρισμός συντρίβεται,γι’ αυτό και τόσο πολύ την φοβάται. Αυτή η αναγωγή του εγώ σε μια απόλυτη αξία είναι η άκρα αντίθεση προς την πραγματική ζωντάνια της ανιδιοτέλειας. Η αυτοθεοποίηση δεν οδηγεί σ’ εκείνο που επιδιώκει, δηλαδή στην εξασφάλιση του αγαπητού εγώ αλλά αντίθετα, στην κατάπτωσή του.
«Ο φιλών την ψυχήν αυτού, απολέσει αυτήν. Και ο μισών την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω, εις ζωήν αιώνιον φυλάξει αυτήν» (Ματθαίος ε 39, Μάρκος η 35, Λουκάς θ 24) Ας φανταστούμε όλες τις ενέργειες, όλη τη ζωτικότητα ενός εγωκεντρικού ανθρώπου σαν μια πυραμίδα που στην κορυφή της είναι τοποθετημένο το εγωκεντρικό ιδανικό. Όλη η απέραντη δημιουργικότητα της ζωής τελειώνει σ’ αυτό και κινείται προς αυτό, περιορίζεται απ’ αυτό. Τα μέσα της δράσης του και ο σκοπός του αποκρυσταλλώνονται σε μια μορφή, σε κάτι στενά καθορισμένο. Αυτή η πορεία σύντομα φέρνει το άτομο σε σύγκρουση με το περιβάλλον του. Από την ένταση της ακαμψίας του σκοπού του, θα εξαρτηθεί η ψυχική του ισορροπία. Όταν η σύγκρουση ενταθεί και τα εξωτερικά γεγονότα αρνηθούν την εξυπηρέτηση του εγωκεντρικού του ιδανικού, τότε αυτό συντρίβεται και ο εγωκεντρικός άνθρωπος που συνταύτισε το είναι του μαζί του ζει την αγωνία της καταστροφής. Το ορμητικό κύμα της εξέλιξης παρέσυρε το οικοδόμημά του σε συντρίμμια και ερείπια.
Κατά τον Kuenkel αφορμή βασική κάθε νεύρωσης δεν είναι ούτε η λίμπιντο του Φρόιντ ούτε μόνο ο παράγοντας μειονεξίας του Άντλερ. Κάθε κακή προσαρμογή προς τις απαιτήσεις του ψυχοβιολογικού νόμου που ωθεί τον άνθρωπο μέσα από τις συγκρούσεις σε ολοένα περισσότερη ωρίμανση, κάθε αντίσταση στην ανάπτυξη της κοινωνικότητας – σ’ αυτό συμφωνεί και ο Άντλερ – δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας ψυχικής διαταραχής κατά το μάλλον ή ήττον μεγάλης, που μπορεί τελικά να απολήξει στη νεύρωση, στην αυτοκτονία ή στο έγκλημα.
Εκείνο για το οποίο μπορεί κανείς να είναι τελικά βέβαιος, είναι πως δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αποφύγει αυτό που τόσο πολύ φοβάται: τον πόνο.
Ο εγωκεντρικός, που μοναδικός σκοπός στέκει πάντα η διαφύλαξη του πολύτιμου εγώ του, καταλήγει στην τέλεια αντίθεση προς τη ζωή και αργά ή γρήγορα θα ζήσει τη Μεγάλη Αγωνία της καταστροφής, ακόμη κι αν η στιγμή αυτή πρόκειται να έρθει μονάχα την ώρα του θανάτου. Κι αυτό όμως μένει μια εξαιρετική περίπτωση.
Συνήθως, στο βίο του δοκιμάζει τη βαθιά πικρία της μόνωσης και το στείρο πόνο του αποκρυσταλλωμένου, του αλύγιστου ψυχισμού του. Τον πόνο αυτό ο Kuenkel ονομάζει πόνο της αμαρτίας. Είναι ο πόνος που ζει κανείς χωρίς να φωτιστεί η ψυχή του με περισσότερη κατανόηση, και χωρίς το πνεύμα του να αποκτήσει περισσότερη ωρίμανση. Όσο καιρό ζει σε αυτό το ψυχικό στάδιο, μπορεί να πετυχαίνει μεταβολές στο είναι του εις πλάτος. Μπορεί να αναπτύσσεται, να προοδεύει, να αποκτά προτερήματα και αρετές. Οι αλλαγές αυτές είναι επιφανειακή εξέλιξη.
Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που ο πόνος ωθεί σε περισσότερη πνευματική διαύγεια, σε βαθύτερη κατανόηση. Τότε, κατά τον Kuenkel, επενεργεί ο πόνος ωρίμανσης. Μέσα τους γίνεται αλλαγή σε βάθος, μεταβάλλεται η φάση συνειδητότητας. Η προσωπικότητα στέκει τώρα ανάμεσα στα γεγονότα πιο ξύπνια, έχοντας εμβαθύνει περισσότερο στο νόημά τους. Σύντομα συνειδητοποιεί τον εαυτό της σαν ένα κομμάτι εξαρτώμενο από μια ολότητα. Με δυο λόγια, αποκτά εντονότερο κοινωνικό συναίσθημα και διαυγέστερη κρίση για την αξία των πραγμάτων. Μέσα του γεννιέται το πνεύμα.
Όπως είναι ευνόητο, ο δρόμος της ωρίμανσης δεν είναι διόλου εύκολος, καθόλου ομαλός. Ο άνθρωπος προχωρεί και ωριμάζει περνώντας από πολλές ψυχολογικές κρίσεις. Η μοίρα, λέγει ο Kuenkel, δεν αποβλέπει στο να είμαστε ευτυχείς αλλά στο να αναπτύσσουμε ολοένα περισσότερη πνευματικότητα. Σ’ αυτό, μας εξαναγκάζει.
Η τακτοποίηση των εξωτερικών γεγονότων της ζωής μας έτσι ώστε να οδηγήσουν την επώδυνη γέννηση της πνευματικής προσωπικότητας, αποτελεί αυτό που ονομάζουμε πεπρωμένο.
Ο ανθρώπινος οργανισμός, για ν’ αναπτυχθεί ομαλά, να διατηρήσει τη σύστασή του και να καλύψει τις ενεργειακές του ανάγκες, έχει ανάγκη τροφής η οποία του παρέχει τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες.
Οι λειτουργίες του οργανισμού πραγματοποιούνται από την ενέργεια η οποία ελευθερώνεται από τις αφομοιούμενες τροφές που είναι μέσα του.Οι τροφές είναι το ουσιώδες ζήτημα που αφορά τη ζωή του ανθρώπου. Είναι οι κατεξοχήν πηγές από τις οποίες μπορεί ο άνθρωπος να αντλήσει τις πολυτιμότερες δυνάμεις της φύσης και να τις μετατρέψει σε υγεία, δύναμη και πνευματικότητα.
Ο φιλόσοφος Πλάτων Δρακούλης στο έργο του «Στοιχεία Βιονομίας» γράφει:
«Οι διαλογισμοί που σε απασχολούν την ώρα που τρως, έχουν μεγάλη επιρροή. Όταν προσλαμβάνεις την τροφή σου, αφομοιώνεις στον εαυτό σου εκτός από τα υλικά στοιχεία και πνευματικά, τα οποία εκπορεύονται από τη διανοητική διάθεση στην οποία βρίσκεσαι.
Ο φιλόσοφος Ιάμβλιχος τονίζει (Περί του Πυθαγορείου Βίου, 208-209): «Κάθε πράγμα το οποίο τρώγεται, γίνεται αιτία κάποιας ιδιαίτερης διάθεσης. Γι’ αυτό είναι γνώρισμα μεγάλης σοφίας το να γνωρίζουμε και να κατανοούμε ποια είδη τροφής και σε ποιες ποσότητες πρέπει να προσλαμβάνουμε. Η επιστήμη αυτή αναπτύχθηκε αρχικά από τον Απόλλωνα και τον Παιώνα και αργότερα από τον Ασκληπιό και τους οπαδούς του».
Υπάρχει δηλαδή μια σχέση ανάμεσα σ’ αυτό που τρώει ο άνθρωπος και στην κατάσταση στην οποία θα βρεθεί στη συνέχεια. Οι τροφές άλλοτε συνδέουν τον άνθρωπο με τη Φύση, δηλαδή του παρέχουν ζωή, και άλλοτε του αφαιρούν ζωή. Στην ποιότητα της ζωής του ανθρώπου σπουδαίο ρόλο παίζει η εγκράτεια στην τροφή και το ποτό.
Ο Πλούταρχος λέει (Ηθικά, 160Β):
«Να μη νομίζεις ότι η τροφή είναι εφόδιο μόνο της ζωής, αλλά και του θανάτου. Γιατί οι αρρώστιες, επειδή τρέφονται μαζί με τα σώματα, δεν έχουν τον κορεσμό πιο μικρό κακό από την έλλειψη».
Ο ελεγειακός ποιητής Θέογνις τονίζει (Ελεγεία, 605-606, West): «Πολύ περισσότερους ανθρώπους κατέστρεψε η πολυφαγία, παρά η πείνα».
Ο Όμηρος αναφέρεται στις ολέθριες συνέπειες της λαιμαργίας τονίζοντας (Οδύσσεια, ρ, 473-474): «Η φοβερή κοιλιά, η καταστρεπτική, πολλά κακά προξενεί στους ανθρώπους». Λέγεται από τους διδασκάλους της σοφίας ότι κάθε πνευματική αναμόρφωση του ανθρώπου αρχίζει από το στομάχι. Η τροφή πρέπει να μασιέται αργά και καλά. Αν φτάσει στο στομάχι χωρίς να έχει μασηθεί καλά, ο οργανισμός πρέπει να ξοδέψει παραπάνω ενέργεια για την αποδόμησή της. Εξάλλου, πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι το αντανακλαστικό της πείνας, το οποίο εδράζεται στον εγκέφαλο, δεν καταπραΰνεται αμέσως με την είσοδο της τροφής στο στομάχι. Έτσι, μια βραδεία μάσηση της τροφής επιτρέπει την παράταση της ώρας του φαγητού και οδηγεί στην άμβλυνση του αντανακλαστικού αυτού. Η βραδεία και σωστή μάθηση έχει ως αποτέλεσμα να χορταίνει ο άνθρωπος ευκολότερα και να τρώει λιγότερο.
Ο συγγραφέας και φιλόσοφος Αντώνιος Ανδριανόπουλος, στο βιβλίο του «Ο Άνθρωπος και η Ζωή», αναφέρεται στο θέμα της κρεοφαγίας:
«Η κρεοφαγία συνεπάγεται αδικαιολόγητη σκληρότητα προς τα ζώα, των οποίων η σάρκα όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη σ’ εμάς, αλλά είναι και επιβλαβής. Συνεπώς, τίποτα δεν δικαιολογεί τη σκληρότητα αυτή του ανθρώπου, γιατί και τα ζώα έχουν τα ίδια δικαιώματα μ’ εμάς στη ζωή. Είναι βέβαιο ότι, αν ο καθένας από εμάς υποχρεωνόταν να σφάξει ο ίδιος τα ζώα, των οποίων τη σάρκα χρησιμοποιεί ως τροφή, όλοι εκτός ελαχίστων στους οποίους έχει σκληρύνει το συναίσθημα, θα προτιμούσαν να στερηθούν το κρέας παρά να παρασκευάζουν τροφή αιμόφυρτο. Η ευκολία όμως με την οποία μπορούμε να προμηθευόμαστε το κρέας στα κρεοπωλεία και η συνήθεια, διαστρέφουν τα ευγενή συναισθήματα της ανθρώπινης καρδιάς τόσο, ώστε ο καθένας δεν βλέπει πλέον το σφαγμένο ζώο αλλά μόνο την τροφή, την οποία θεωρεί αναγκαία για τον εαυτό του».
Ο Φιλόστρατος, στο βίο του Απολλώνιου του Τυανέως (Α VIII), αναφέρει: «Απείχε (ο Απολλώνιος) από τις έμψυχες τροφές, γιατί τις θεωρούσε ακάθαρτες και βλαβερές για το νου».
Ο Ιάμβλιχος, στο έργο του για τον Πυθαγόρα και τους πυθαγόρειους, λέει ότι συνιστούσε στους μαθητές του «ν’ απέχουν από την κρεοφαγία» (Περί του Πυθαγορείου Βίου, 68). Και στο έργο του «Περί Σαρκοφαγίας» (Ηθικά 993C), υποστηρίζει ότι οι παλαιοί άνθρωποι από ανάγκη έτρωγαν κρέας, επειδή δεν είχαν τον μετέπειτα πλούτο του φυτικού βασιλείου και «τους έσπρωχνε η ανέχεια».Και συνεχίζει (Ηθικά, 996 Α): «Μέσα από σώμα ταραγμένο και πλήρες από τροφές αντίθετες προς τον οργανισμό του, είναι αναπόφευκτο η λάμψη και η ακτινοβολία της ψυχής να ελαττώνεται και να προκαλείται σ’ αυτήν σύγχυση και πλάνη».
Η σημερινή επιστήμη της Ιατρικής και της Διαιτολογίας πρεσβεύουν ότι για τη σωστή ανάπτυξη και επιβίωση του ανθρώπου είναι απαραίτητη η πρόσληψη των απαραίτητων θρεπτικών ουσιών. Αυτές είναι οι πρωτεΐνες (οι οποίες προσφέρουν τα λεγόμενα απαραίτητα αμινοξέα), οι υδατάνθρακες και τα λίπη. Οι υπέρμαχοι της κρεοφαγίας υποστηρίζουν ότι τα απαραίτητα αμινοξέα υπάρχουν μόνο στο κρέας. Αυτό είναι λάθος. Τα ειδικά αυτά αμινοξέα βρίσκονται επίσης στο γάλα (και στα γαλακτοκομικά προϊόντα), στο αυγό, στο ψάρι και στα όσπρια (φακές, φασόλια, ρεβίθια, σόγια).
Εκτός από τις κύριες θρεπτικές ουσίες, απαραίτητα για τη σωστή λειτουργία του οργανισμού είναι και τα μικροστοιχεία της τροφής. Σε αυτά περιλαμβάνονται άλατα, βιταμίνες και οι αντιοξειδωτικές ουσίες, απαραίτητες για την αποτοξίνωση του οργανισμού από τις βλαβερές οξειδωτικές ρίζες. Οι φυτικές τροφές είναι οι πλουσιότερες, αν όχι σε μερικές περιπτώσεις, οι μοναδικές πηγές των ουσιών αυτών.
Συμπερασματικά, ο άνθρωπος μπορεί να αντικαταστήσει την καθαυτό κρεοφαγία χωρίς καμία συνέπεια για την υγεία του, με μια διατροφή που θα στηρίζεται στην περιορισμένη πρόσληψη ψαριού, ειδικά μικρών ψαριών, μία έως δύο φορές την εβδομάδα, και σε ένα συνδυασμό φυτικών τροφών (όσπρια, λαχανικά, φρούτα) και γαλακτοκομικών προϊόντων.
1. Να είσαι τόσο δυνατός που τίποτε να μην μπορεί να διαταράξει τη γαλήνη του νου σου.
2. Να συζητάς για υγεία, ευτυχία και για το καλό σε κάθε πρόσωπο που συναντάς.
3.Να κάνεις όλους τους φίλους σου να νιώθουν ότι έχουν κάτι ωραίο μέσα τους.
4.Να βλέπεις το καθετί από την ευχάριστη πλευρά του και να επιδιώκεις την πραγματοποίηση της φιλοδοξίας σου.
5. Να σκέφτεσαι μόνο το άριστο, να επιδιώκεις μόνο το άριστο και να προσδοκάς μόνο το άριστο.
6.Να ενθουσιάζεσαι τόσο για την επιτυχία των άλλων, όσο ακριβώς ενθουσιάζεσαι για τη δική σου. 7. Να μην επηρεάζεσαι από τα λάθη του παρελθόντος και να επιμένεις στις μεγαλύτερες επιτεύξεις του μέλλοντος.
8.Να έχεις χαρούμενη όψη πάντοτε και να χαρίζεις ένα χαμόγελο σε όσους συναντάς.
9.Να αφιερώνεις τόσο πολύ χρόνο για την καλυτέρευση του εαυτού σου, ώστε να μη σου μένει καθόλου χρόνος για να επικρίνεις τους άλλους.
Να μη σε ανησυχούν τα μικροπράγματα, να είσαι ανώτερος από το θυμό σου, πολύ δυνατός στο φόβο σου και πολύ ευτυχής, ώστε να μην επιτρέπεις στις δυσκολίες να σταθούν εμπόδιο στην πορεία σου.
· Να έχεις το βλέμμα στραμμένο μέσα σου. Να μη σου διαφεύγει μήτε η ουσία μήτε η αξία κανενός πράγματος.
· Αν σου είναι δύσκολο να φέρεις σε πέρας κάποιο πράγμα, μην πεις ότι το πράγμα αυτό είναι ακατόρθωτο για έναν άνθρωπο. Αντιθέτως, οτιδήποτε είναι εν γένει δυνατό στον άνθρωπο και ανήκει στη σφαίρα του, να το θεωρείς εφικτό και για σένα.
· Είναι χαρά του ανθρώπου να κάνει ό,τι είναι ίδιον στον άνθρωπο. Και ίδιον στον άνθρωπο είναι να δείχνει καλοσύνη στους άλλους, περιφρόνηση για τα σκιρτήματα των αισθήσεων, να διακρίνει τις εύλογες σκέψεις από τις απατηλές, να παρατηρεί προσεκτικά τη φύση του σύμπαντος και ό,τι συντελείται σε αυτό.
· Δεν έχεις τη δυνατότητα να μελετάς βιβλία. Έχεις όμως τη δυνατότητα να συγκρατείς την αλαζονεία.Έχεις τη δυνατότητα να νικάς τις ηδονές και τους πόνους, τη δυνατότητα να στέκεσαι πιο ψηλά από την κενοδοξία, να μην οργίζεσαι με τους αναίσθητους και τους αχάριστους, τη δυνατότητα ακόμα και να φροντίζεις γι’ αυτούς.
· Αν μπορεί κανείς να με αντικρούσει και να με πείσει ότι μια γνώμη ή μια πράξη μου δεν είναι σωστή, θα το δεχτώ μετά χαράς. Γιατί αναζητώ την αλήθεια, από την οποία κανένας έως τώρα δεν ζημιώθηκε ενώ, απεναντίας, βγαίνει ζημιωμένος όποιος επιμένει στην πλάνη του και στην άγνοιά του.
· Θα γίνεις άραγε ποτέ ψυχή μου καλή, ειλικρινής, απλή, ξεκάθαρη, πιο ευδιάκριτη από το σώμα που σε κρύβει μέσα του; Θα νιώσεις άραγε ποτέ αγάπη και τρυφερή στοργή για κάτι; Θα αισθανθείς άραγε ποτέ πληρότητα κι αυτάρκεια, θα φθάσεις να μην επιθυμείς παράφορα και να μην ποθείς τίποτα έμψυχο ή άψυχο, για την ικανοποίησης μιας απόλαυσης; Ούτε χρόνο για να διαρκέσουν περισσότερο οι απολαύσεις σου, ούτε μέρη και τόπους ή κλίματα κατάλληλα ή ανθρώπους που να σου ταιριάζουν; Δεν θα μείνεις ικανοποιημένη με την τωρινή κατάστασή σου κι ευχαριστημένη με όσα έχεις τώρα; Θα φθάσεις άραγε ποτέ να συνυπάρχεις με τους άλλους σε αυτό τον τόπο, που είναι κοινός για τους θεούς και τους ανθρώπους, χωρίς ούτε εσύ να κατακρίνεις τους άλλους ούτε εκείνοι να σε κατηγορούν;
· Πρόσεξε μην παραγίνεις αυτοκράτορας, μη σε ποτίσει αυτό το πνεύμα. Γιατί αυτό μπορεί να συμβεί.Κράτησε τον εαυτό σου απλό, καλό, ακέραιο, αξιοπρεπή, ανεπιτήδευτο με αγάπη για τη δικαιοσύνη, με σεβασμό απέναντι στους θεούς, με αγαθή διάθεση απέναντι στους άλλους, με στοργή για τους δικούς σου, αμετακίνητος στην εκτέλεση του καθήκοντος.
Πάλεψε για να μείνεις πάντα όπως θέλησε να σε φτιάξει η φιλοσοφία. Να φοβάσαι τους θεούς, να προστατεύεις τους ανθρώπους. Η ζωή είναι σύντομη. Ένας είναι ο καρπός της επίγειας ζωής: Μια αίσθηση ιερότητας και έργα αγάπης.
Μη ψάχνεις να βρεις ποιος είμαι, γιατί δεν θα το μάθεις ποτέ.
Δεν ζητώ να αποδεχθείς όλα όσα λέω. Δεν ζητώ τίποτε από κανένα σας.
Δεν επιθυμώ τη δημοσιότητα. Δεν επιζητώ την κολακεία, ούτε οπαδούς.
Διότι, εφόσον είμαι ερωτευμένος με τη ζωή, δεν επιθυμώ τίποτε.
Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι τόσο σημαντικά, Σημαντικό είναι το γεγονός ότι υπακούς στην αυθεντία και επιτρέπεις στην κρίση σου να καθοδηγείται από αυτήν.
Η κρίση σου, ο νους, τα συναισθήματά σου, η ζωή σου, καθοδηγούνται από πράγματα που δεν έχουν αξία.
Από αγανάκτηση (ομολογημένη) για τη δίχως αντίλογο προπαγάνδα της «προοδευτικής» δημοσιογραφίας, θα παρακαλούσα να μου επιτραπεί ένα ερώτημα:
Ας υποθέσουμε μια ταινία διάρκειας ενός λεπτού που θα φιλοδοξούσε να παρουσιάσει το Μουσείο του Λούβρου, την ιστορία του, τη σημασία του για τον πολιτισμό. Και δώδεκα δευτερόλεπτα, το ένα πέμπτο της ταινίας, να είχαν διατεθεί για να προβάλουν τον μανιακό, που πριν από μερικά χρόνια στο Λούβρο «μαχαίρωσε» την Τζιοκόντα. Θα καταριόμασταν σαν «σκοταδιστές» και υπέρμαχους της «λογοκρισίας» όσους διαμαρτύρονταν για την υπερβολή (ή τη σκοπιμότητα) της έμφασης στον βανδαλισμό;
Θα ήμουν ειλικρινά ευγνώμων σε όποιον με βοηθούσε να καταλάβω, γιατί στη σημερινή Ελλάδα θεωρείται «προοδευτικός» και εξασφαλίζει καριέρα όποιος κατασυκοφαντεί την ιστορία του τόπου του και του λαού του. Θέλουμε να παρουσιάσουμε στο διεθνές κοινό τη σχέση του λαού μας με τον Παρθενώνα σε μια μονόλεπτη καταγραφή ιστορίας είκοσι πέντε αιώνων. Και αφιερώνουμε το ένα πέμπτο της παρουσίασης στην πικάντικη εξαίρεση: σε κάποιους κάποτε φανατικούς βάνδαλους του κοινωνικού περιθώριου (που υπάρχουν πάντοτε σε κάθε επί γης κοινωνία). Καταλογίζοντας το σύμπτωμα στη σύνολη μεταφυσική παράδοση του λαού των Ελλήνων.
Για τους «προοδευτικούς» δημοσιογράφους, οι ρασοφορεμένοι βάνδαλοι, που στη μονόλεπτη ταινία καταστρέφουν με σφυριά τα μεγαλουργήματα της γλυπτικής τέχνης στον Παρθενώνα, δεν είναι περιθωριακοί ψυχοπαθείς, είναι η Εκκλησία, η θεσμική έκφανση της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων. Και τον θεσμό θέλουν να τον βλέπουν όπως τους τον μάθανε στα ιδεολογικά ποιμνιοστάσια: Όχι στην καταγωγική ελληνική του διαμόρφωση, αλλά σαν την εκτρωματική του αλλοτρίωση σε εξουσιαστικό μόρφωμα, όπως το κράτος του Βατικανού στη Δύση.
Ασφαλώς και οι «δεσποτάδες» της ελλαδικής παρακμής σήμερα συνεισφέρουν ενεργά σε αυτή την έκτρωματική, εξουσιαστική αντίληψη για την Εκκλησία – δικαιώνουν τη συμπλεγματική εμπάθεια που θέλει πεισματικά να αγνοεί το εκκλησιαστικό γεγονός ως λαϊκό σώμα. Αλλά την έκπληξη που είναι ο πολιτισμός, ως ιστορική σάρκα της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων, τη γέννησε το εκκλησιαστικό σώμα του λαού, όχι οι παρακμιακοί ρασοφόροι του σήμερα ούτε κάποιες εξαιρέσεις ψυχανώμαλων πριν από δεκαέξι αιώνες!
Ο λαός, που συγκροτεί το εκκλησιαστικό γεγονός, συνέχισε με τον Ρωμανό και την Κασσιανή την ποίηση της Σαπφούς και του Πινδάρου (κατέγραψε τη συνέχεια ο C. Trypanis στην ανθολογία του: TheGreekVerse, στα PenguinBooks). Συνέχισε ο λαός την τραγωδική δραματουργία στην εκκλησιαστική λατρευτική «λειτουργία», την πάλη της γλυπτικής και της αρχιτεκτονικής για θέα τού «όντως υπαρκτού» τη μετέθεσε στη ζωγραφική των Εικόνων του Σινά, της Μονής της Χώρας, του Πανσέληνου, στην αρχιτεκτονική της Αγια-Σοφιάς.
Η οργανική συνέχεια του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού λόγου εκφράστηκε δυναμικά στο έργο του Αθανάσιου Αλεξανδρείας, των Καππαδοκών, του Μαξίμου, του Ιωάννη Δαμασκηνού, του Γρηγορίου Παλαμά.
Η ηρακλείτεια ταύτιση του κοινωνείν - αληθεύειν, ο πλατωνικός έρωςως οδός γνώσης, η αριστοτελική λογική μέθοδος και το κριτήριο κοινωνικής επαλήθευσης της γνώσης θεμελιώνουν την εκκλησιαστική απαίτηση συνεπούς εμπειρισμού στην ελληνική Ανατολή. Και οδηγούν σε ρήξη (Σχίσμα) με τη μεταρωμαϊκή Δύση των επήλυδων βαρβαρικών φύλων, παγιδευμένων στον πρωτογονισμό της ανάγκης για αυθεντίες, δόγματα - θωράκιση του εγώ με βεβαιότητες.
Όταν ξέρει κανείς ότι επί χίλια χρόνια, στο χλευαστικά ονομαζόμενο από τους Δυτικούς «Βυζάντιο», τα παιδιά ξεκινούσαν ανάγνωση και γραφή με αλφαβητάρι τον Όμηρο, τότε τα δώδεκα δευτερόλεπτα εμφατικής προβολής των ψυχανώμαλων του περιθωρίου στη μονόλεπτη ταινία για τον Παρθενώνα είναι τουλάχιστον ανεξήγητη μεροληψία που μοιάζει με κακόβουλη προπαγάνδα.
Αλλά και αν το επίπεδο εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας των ελλαδικών επισκόπτων ήταν διαφορετικό, η συμπλεγματική εμπάθεια της μονόλεπτης για τον Παρθενώνα ταινία, θα είχε συναντήσει μόνο χαμόγελα συγκατάβασης. Όχι απαιτήσεις να επιβάλλεται με τον χωροφύλακα ο σεβασμός στην «επικρατούσα θρησκεία»!
Μέσα στα πέντε τελευταία χρόνια είχαμε οι Έλληνες δύο απανωτές ευκαιρίες (που δεν θα ξανάρθουν) να δηλώσουμε, μπροστά στο σύνολο σχεδόν πληθυσμό του πλανήτη, την πολιτιστική μας ταυτότητα – ενεργό ετερότητα πρότασης πολιτισμού που να ενδιαφέρει πανανθρώπινα: Είχαμε τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και την ανέγερση του καινούργιου Μουσείου της Ακρόπολης των Αθηνών.
Και σκέφτομαι: Πώς θα έκριναν την ανταπόκρισή μας στις μοναδικές αυτές ευκαιρίες μαρτυρίας κάποιοι δάσκαλοί μας από ένα χθες όχι πολύ μακρινό; Ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Πικιώνης, ο Εγγονόπουλος, ο Παπαλουκάς, ο Κόντογλου, ο Ζάχος, ο Κεφαλληνός, ο Σεφέρης, ο Τατάκης, ο Θεοτοκάς, ο Γκάτσος, πώς θα αντιδρούσαν στο αρχιτεκτόνημα του Τσουμί, στην ταινία του Κώστα Γαβρά, πώς θα έκριναν την ιδιοφυή εντυπωσιοθηρία, σκηνογραφική και σκηνοθετική, του Δημήτρη Παπαϊωάννου; Θα κατάπιναν βουβά την παραίτηση από κάθε ετερότητα, την εικόνα μιας Ελλάδας με επιδόσεις μόνο μεταπρατισμού, μόνο επαρχιώτικης μειονεξίας;
Δεν έχει νόημα να εμπλέκουμε τίμια ονόματα του χθες σε διχογνωμίες του σήμερα. Αλλά κάποια ονόματα υπογραμμίζουν αποκαλυπτικά το κενό, την ορφάνια μας σήμερα από μπροστάρηδες μαχητικής ευθυκρισίας, εύτολμης ανιδιοτέλειας. Μοιάζει δίχως αντίλογο σήμερα η αναιδέσατη ταύτιση της «προόδου» με τον αφελληνισμό, με την κατασυκοφάντηση της Ιστορίας, με τον χλευασμό του «ιερού». Ακόμα και όρους υγειονομικής προστασίας για τη μετοχή μας στο Δείπνο της Ευχαριστίας θέλουν να μας επιβάλουν οι «προοδευτικοί» μας δημοσιογράφοι – με την ίδια φασιστική λογική θα αστυνομεύουν σε λίγο και την υγιεινή του έρωτα επιβάλλοντας οπωσδήποτε το προφυλακτικό. Δεν έχει φραγμούς η συμπλεγματική εμπάθεια.
Θα άξιζε, πάντως, να τεθεί η απορία, με αφορμή και την «τσόντα» των δώδεκα δευτερολέπτων: Γιατί τόσο αντιμεταφυσικό μένος στην ελλαδική δημοσιογραφία σήμερα; Γιατί και εφημερίδες παρήγορης σοβαρότητας και αξιοπρέπειας, που απευθύνονται, κατά τεκμήριο, σε κοινό με αίσθηση του «ιερού», κατακλύζονται από κείμενα συμπλεγματικής αντιμεταφυσικής μονομανίας;
Ο πάντοτε ανοιχτός αναζητητής, ο τίμιος αγνωστικιστής, έχει σέβας του «ιερού». Ο φανατικός των αντιμεταφυσικών βεβαιοτήτων (όπως και ο θρησκόληπτος) έχει πρόβλημα. Πρόβλημα βασανιστικής ανασφάλειας. Δεν στομώνει κανείς τις γονιμότερες μέσα του αναζητήσεις, απλώς για να εκδικηθεί κάποιους ανυποψίαστους ρασοφόρους του χθες ή του σήμερα.
Όμως, γιατί μια κοινωνία να «παιδαγωγείται», μονότροπα με ψυχολογικές ανασφάλειες;
“Το βιβλίο αυτό είναι ένας χάρτης, ένα σχέδιο φυγής”.
Σκοπός του είναι να σας δείξει τη διαδρομή που ακολούθησε ένας καθημερινός άνθρωπος για να ξεφύγει από την υπνωτική υποβολή του κόσμου, από την μεμψίμοιρη και όλο κατηγόριες περιγραφή της ύπαρξης, να αποδράσει από την πορεία μιας ήδη προδιαγεγραμμένης μοίρας.
"Το βιβλίο αυτό δεν θα υπήρχε, ούτε θα μπορούσα να γράψω έστω και μια γραμμή, αν δεν είχα συναντήσει τονDreamer και την Διδασκαλία του".
Stefano Elia d’ Anna
Περίληψη:
Η πλέον τρομακτική ασθένεια που απειλεί τον πλανήτη δεν είναι ο καρκίνος ούτε το έιτζ, αλλά η αντιμαχόμενη σκέψη του ανθρώπου. Αυτός είναι ο πραγματικός killer, ο πλανητικός φονιάς: η πλατφόρμα στην οποία στηρίζεται η συνηθισμένη οπτική του κόσμου. Όπως ο Προμηθέας, απέσπασα μια σπίθα απ' τον κόσμο του Dreamer, του ονειρευτή, και την κράτησα σφιχτά για να δείχνει μια "έξοδο διαφυγής" σε όποιον είναι έτοιμος, σε όποιον έχει ήδη αρχίσει να θέτει σε αμφισβήτηση την ξεπερασμένη περιγραφή του κόσμου και τις άχρηστες θανάσιμες αρχές του.
Εύχομαι σε κάθε άνθρωπο να συναντήσει τον Dreamer.
Για να εγκαταλείψουμε τις παλιές νοοτροπίες και άχρηστες ιδέες, για ν' απελευθερωθούμε από προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες, και από πεποιθήσεις ανούσιες που κυβερνούν τυραννικά την ύπαρξη μας, χρειάζεται μία μέθοδος, ένα σύστημα, ένα σχέδιο διαφυγής.
Απαιτείται μία "Σχολή".
Κανείς δεν μπορεί να τα καταφέρει από μόνος του. Απαιτείται να συναντήσει κανείς κάποιον που τα κατάφερε πριν από μας, κάποιον που κατάφερε να αποδράσει από την υπνωτική αφήγηση του κόσμου, από ψυχολογικές φυλακές και πνιγηρούς κανόνες. Για να αλλάξουμε τη μοίρα του ανθρώπου, πρέπει να αλλάξουμε την ψυχολογία του, το σύστημα πεποιθήσεων και τα πιστεύω του.
Χρειάζεται να ξεριζώσουμε απ' τα βάθη του Είναι μας την τυραννία μιας νοοτροπίας αντιμαχόμενης, εύθραυστης που μας οδηγεί στο θάνατο.
Γράφω για να σας πω ότι ο Dreamer υπάρχει, και είναι το πιο πραγματικό ον που είχα ποτέ συναντήσει. Ο κόσμος Του της αγνότητας, δεν γνωρίζει περιορισμούς χρόνου, είναι πιο ζωντανός και πιο συγκεκριμένος από το δικό μας, και είναι προσιτός. Είναι μια πορεία ανηφορική και δύσβατη, μα πραγματοποιήσιμη, ένα πέρασμα προς την αλήθεια, την ομορφιά, την ευτυχία. Μια νέα οδός προς τις Ινδίες, γρήγορη και ακόμη πιο πλούσια.
“Ο άνθρωπος υποφέρει, όχι επειδή βιώνει ένα μακάβριο, οδυνηρό γεγονός, αλλά το βιώνει επειδή επέλεξε τον πόνο ως την φυσική του κατάσταση” εξάγγειλε oDreamer αποφασιστικά.
Συνειδητοποίησα, ότι όλα όσα είχαν συμβεί και όλα όσα θα συνέβαιναν στη ζωή μου ήταν ήδη εκεί, συμπιεσμένα σε μια στιγμή, όπως η αιωνιότητα μιας βελανιδιάς κρύβεται στο σπόρο της. Η κάθε λεπτομέρεια δήλωνε την αμέλεια, την εγκατάλειψη, τη σαπίλα της ζωής του. Θα ήθελα να κάνω κάτι, να ειδοποιήσω τον άνθρωπο που ήμουν για την παρουσία μας. Θα ήθελα να μπω μέσα του για να ταχτοποιήσω τα πράγματα, να τον εγκαρδιώσω με λίγη αξιοπρέπεια, να ισιώσω την καμπούρα του, να σβήσω από το πρόσωπο του εκείνο τον μορφασμό πόνου…
Τίποτε δεν υπάρχει έξω από σένα… Δεν υπάρχει βοήθεια που να προέρχεται από οπουδήποτε –επανέλαβε ο Dreamer χαράζοντας αυτήν την φράση στις πιο ριζωμένες πεποιθήσεις μου- Δεν θα σταματήσω ποτέ να το επαναλαμβάνω: δεν υπάρχει τίποτα έξω από τον εαυτό σου… Αυτό που αποκαλείς πραγματικότητα είναι η υλοποίηση, η αντανάκλαση των ονείρων σου ή των εφιαλτών σου…”
“Ψάξε την ελευθερία, βγες από αυτήν την πληθώρα των απελπισμένων… Επίβαλε στον εαυτό σου ένα νέο τρόπο διαίσθησης. Κατάκτησε το άπειρο μέσα σου και οι γαλαξίες θα μοιάζουν με κόκκους άμμου…”
“Διεύρυνε την οπτική σου και θα δεις τον κόσμο να μικραίνει… όραμα και πραγματικότητα είναι ένα και το αυτό… Ψάξε την ακεραιότητα και αυτά που για τους άλλους είναι ανυπέρβλητα βουνά για σένα θα είναι μικρά λοφάκια ”.
Τους ανθρώπους που είναι προσηλωμένοι σε μια περιγραφή του κόσμου που στηρίζεται στην ανεπάρκεια και στο φόβο, δεν μπορεί να τους αγγίξει το “όνειρο” … γιατί το όνειρο είναι ελευθερία, ενώ εκείνοι, από τότε που ήταν παιδιά, με την εποπτεία των ιερέων της εξάρτησης και των προφητών της δυστυχίας, εκπαιδεύτηκαν να εγκλωβίζονται στην φυλακή.
Για το λόγο αυτό η επιβίωση εκατομμυρίων ανθρώπων εξαρτάται από άλλους. Τους αναγνωρίζεις γιατί έχουν το χαρακτηριστικό της απόλυτης έλλειψης ευγνωμοσύνης και της ανικανότητας να αγαπήσουν.
Giving is self giving …
Για να δώσει κανείς πρέπει να έχει, και για Έχει πρέπει να Είναι.
ΣΧΟΛΙΑ
Το βιβλίο θυμίζει έντονα Καστανέντα, για όσους είναι εξοικειωμένοι, αλλά ο Dreamer είναι ακόμα πιο αυστηρός από τον Δον Χουάν και στοχεύει κατευθείαν στις πιο απίστευτες ανθρώπινες ικανότητες. Δεν χρειάζεται να πεθαίνουμε αλλά ούτε και να τρώμε τουλάχιστον με την ρουτίνα που το κάνουμε. Η έλλειψη τροφής αφήνει τα όργανα να κάνουν αυτό που είναι φτιαγμένα να κάνουν να ονειρεύονται και να δημιουργούν έτσι την πραγματικότητα.
Το όνειρο είναι το πιο πραγματικό πράγμα που υπάρχει και ο κόσμος είναι δημιουργία του ονείρου λέει ο Dreamer.
Ο τρόπος που δίνεται από τον συγγραφέα η διδασκαλία του Dreamerείναι ξεκάθαρα της σχολής Γκουρτζίεφ, όπως μάλιστα περιγράφεται γλαφυρά από τον μεγάλο μαθητή του Γκουρτζίεφ, ψυχολόγο Πήτερ Ουσπένσκι, στο βιβλίο του «Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού».
Όσον αφορά το θέμα του ύπνου (αν και δεν έχω τελειώσει το βιβλίο) υπάρχει η άποψη ότι ο ύπνος – μάλλον χωρίς όνειρα ή ίσως συνειδητά όνειρα που διαρκούν ελάχιστα έτσι και αλλιώς - είναι άχρηστος ακριβώς όπως και ο θάνατος. Απλώς και εκεί παραιτούμαστε.
H Σχολή φαίνεται να στοχεύει σε έναν άνθρωπο σαν αυτούς που όπως λέει υπήρχαν μέχρι την εποχή του Ομήρου δηλ τους ημίθεους και τους αρχαίους ήρωες. Ήταν λίγοι αυτοί οι άνθρωποι καθώς οι υπόλοιποι τα άφηναν όλα στη θεά Τύχη χωρίς να συνειδητοποιούν ότι ό άνθρωπος έχει την ικανότητα να δημιουργεί τον κόσμο. Αν δεν είναι θεός ο άνθρωπος δουλεύουν οι θεοί για αυτόν. Αυτή η σχολή διατηρήθηκε με κάποιο τρόπο μέσω των αιώνων.
Ο συγγραφέας οδηγείται σε έναν ασκητή μοναχό τον Lupelius που έζησε γύρω στον 10ο αιώνα από όπου αλιεύει πληροφορίες για μια σχολή μοναχών πολεμιστών με ικανότητες να είναι άτρωτοι στις μάχες τεχνική που γνώριζε όπως λέει και ο Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος πρωτοστατούσε στις μάχες αλλά μόνο οι συμπολεμιστές του έπεφταν.
Δεν έχω ολοκληρώσει το βιβλίο είμαι στο πέμπτο από τα δέκα κεφάλαια αλλά και εδώ να σταματήσω έχω πάρα πολύ υλικό για συνειδητοποίηση. Το βιβλίο πάνω από όλα δείχνει να είναι ένας ύμνος στο όνειρο συμβατό με τους προβληματισμούς του σύγχρονου εσωτερισμού και ψυχολογίας. Δεν μοιάζει να έχει τέλος και όσο πιο πολύ το διαβάζω, τόσο πιο πολύ με μαγεύει.
Σίγουρα το βιβλίο της χρονιάς για μένα (ως «αντέπτο»!!) και θα χαιρόμουν πολύ όσοι το έχουν διαβάσει ή όσοι το διαβάσουν να αφήσουν εδώ τις σκέψεις τους.
(Καθηγητής Οικονομολογίας, Κοινωνιολογίας και Μάνατζμεντ, ο Στ. Ντ Αννα είναι πρύτανης του European School of Economics με έδρα το Μιλάνο. Το βιβλίο έχει γίνει μπεστ σέλερ, και κυκλοφορεί στα ελληνικά μεταφρασμένο από τα ιταλικά, από τις εκδόσεις Ελφίλ).
