Γεωοικονομία και Γεωστρατηγική

Ένα από τα πολλαπλά προσχήματα της αναποφασιστικότητας της ευρωπαϊκής επιτροπής και γενικά των κρατών μελών της ευρωπαϊκής ένωσης είναι η έννοια της γεωοικονομίας. 

Το επιχείρημα χρησιμοποιεί την ιστορική δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως βάση, διότι ανήκει καθαρά στον οικονομικό τομέα, πράγμα που είναι όντως η αλήθεια. Το πρόβλημα όμως είναι η αδιαφορία ως προς την εξέλιξη της ευρωπαϊκής οντότητας και την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού πνεύματος.

Όλες οι προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία χρόνια δεν ανήκουν αποκλειστικά στον οικονομικό τομέα. Επιπλέον όπως ξέρουμε η οικονομία δεν εμπεριέχει ηθικό στοιχείο αν και μπορεί να λειτουργήσει ως δυναμική της ηθικής. Το να προβάλουμε όμως την οικονομία μέσω της γεωοικονομίας ως αποκλειστικό στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είναι μόνο μια λανθασμένη προσέγγιση, αλλά ιδιαίτερα επικίνδυνη και οδυνηρή αν δεν τροποποιηθεί.

Το πρόβλημα με το ανατολικό ζήτημα είναι ο ενδογενής γεωστρατηγικός παράγοντας. Όλη η τριπλή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξηγείται στην ουσία μόνο και μόνο με τα γεωστρατηγικά δεδομένα εφόσον ο αντικειμενικός στόχος αν και έμμεσος είναι η αλλαγή της επιρροής του βαθέος κράτους. Μόνο που ο τρόπος της διαδικασίας είναι τόσο περίπλοκα λειτουργικός εξαιτίας της αρνητικής στάσης της Τουρκίας που ο στόχος φαίνεται ανέφικτος.

Άρα από τη μια πλευρά η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να αλλάξει τη γεωστρατηγική και από την άλλη δίνει βαρύτητα μόνο στη γεωοικονομία. 

Η επιλογή αυτή απλώς αποδεικνύει την έλλειψη μιας κοινής αποτελεσματικής στρατηγικής όσον αφορά στο ανατολικό ζήτημα. Επιπλέον η ανάμειξη της γεωοικονομίας στο πλαίσιο της έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων δείχνει ότι κανείς δεν μπορεί να δώσει έμφαση στη γεωστρατηγική, διότι η διπλωματία επιβάλλει τη χρήση μη καθοριστικών επιχειρημάτων.Το ελάττωμα αυτής της τακτικής είναι προφανές εφόσον μόνο για αρνητικό αποτέλεσμα είναι θετική.

Όταν όμως η Κύπρος έχει ανάγκη από ένα δημιουργικό πλαίσιο για την αναγνώρισή της, για την αποχώρηση του τουρκικού κατοχικού στρατού, για την αποχώρηση των εποίκων, για την επιστροφή των ελληνοκυπριακών περιουσιών, δεν μπορεί να κάνει χρήση αυτής της τακτικής. Και η μεγάλη διαφορά προέρχεται από την ύπαρξη κατοχής στην Κύπρο.

Ευρωπαϊκές έννοιες όπως το ευρωπαϊκό σύνταγμα, ο ευρωστρατός, η πολλαπλή ευρωπαϊκή ταυτότητα κλπ. δεν ανήκουν στον οικονομικό και μόνο τομέα, είναι γενικότερο το πλαίσιο και συμπίπτει με την ιδέα του ευρωπαϊκού πνεύματος.  

Άρα η χρήση της γεωοικονομίας ως πρόσχημα είναι απλώς ένα διπλωματικό τέχνασμα που κρύβει τη γεωστρατηγική πραγματικότητα. 

Και οι δύο είναι αναγκαίες, όμως η χρήση της μιας για να καλύψει την άλλη είναι λανθασμένη τακτική όταν θέλουμε ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα και η ευρωπαϊκή οντότητα ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. 

Αυτός είναι ο κύριος λόγος της σημαντικότητας του ανατολικού ζητήματος, διότι αφορά άμεσα την ύπαρξη και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ν. Λυγερός

Ελευθερία και Χρηστοήθεια

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. 

Σαν ουσιαστικά ελεύθερο άνθρωπο οφείλουμε να χαρακτηρίσουμε την ατομικότητα, που έχει πια κατορθώσει να απαλλαγεί από όλα τα επίκτητα βάρη, από όλα τα ξένα για την προσωπικότητα του στοιχεία, με τα οποία τον προίκισαν ως την ηλικία αυτή γονείς, περιβάλλον, σχολείο, θρησκεία, ιστορία, παράδοση και κάθε άλλος παράγων, που άσκησε επάνω του κάποια επίδραση.

Ελεύθερος, είναι ο άνθρωπος που έχει διαμορφώσει την προσωπικότητα του, έχει φτιάξει το «πιστεύω» του, ανεξάρτητα απ' τις διάφορες συνιστώσες δυνάμεις που επέδρασαν ως αυτή την ηλικία επάνω του,  τις οποίες αφού  αξιοποίησε κατάλληλα δεν αλλοτριώθηκε και είναι πια ο πραγματικός του εαυτός, υπακούοντας έτσι στο μέγιστο και πρωταρχικό νόμο της ανομοιότητας.

Ελεύθερος είναι, οποίος έχει αποβάλει κάθε παθητικότητα στις διάφορες ξένες επιδράσεις και έχοντας κρίνει το κάθε τι, που ως τότε έχει γνωρίσει, διάλεξε και κράτησε εκείνο, πού είναι καθαρά δικό του πού πέτυχε μια κάθαρση της προσωπικότητας από κάθε ξένη δυσαρμονική πρόσμιξη, από κάθε νοθεία εθίμων, συνθηκών, ηθών, θεσμών, δογμάτων, που περιορίζουν την ελευθερία του και την εκδήλωση της ίδιας της δικής του σκέψης.

Όμως, ελεύθερος είναι εκείνος, που επί πλέον έχει την απόφαση να αλλάζει τις οποιεσδήποτε απόψεις, αν γι' αυτό πεισθεί, πώς έτσι πρέπει, πώς αυτό επιβάλλει ή αλήθεια ξεπερνώντας την εγωιστική αρνητικότητα.

ΧΡΗΣΤΟΗΘΗΣ. 

Είναι μάλλον αντιληπτό, ποιος μπορεί, να χαρακτηρισθεί χρηστοήθης, όπως επίσης είναι γνωστό, πως κανένας συνηθισμένος άνθρωπος δεν κατορθώνει πριν περάσουν πολλά χρόνια με αδιάκοπη προσπάθεια και επίμονη άσκηση, να γίνει κυριολεκτικά χρηστοήθης.

Βέβαια η χρηστοήθεια είναι προϋπόθεση και για την ελευθερία, αφού είναι γνωστό πως ζωή, που δεν βασίζεται σε κανόνες χρηστοήθειας, δικαιοσύνης, ηθικής, επιβάλλει δουλεία στον άνθρωπο, στέρηση  της ελευθερίας του ως προς τον εαυτό του, όσο και ως προς τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους.

Γενικά σαν χρηστοήθης, πρέπει να θεωρείται εκείνος που:

• Ξεχωρίζει την έννοια του Καλού και του Κακού, σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης.
• Γνωρίζει την Αλήθεια από την Πλάνη, πού εκφράζει την Αγάπη αντί του Μίσους.
• Επιδιώκει τη Γνώση, με την οποία θα περιορίσει την έκταση της Αμάθειας.

Ιππότες του Ναού

Non nobis, Domine, non nobis
sed Nomini Tuo da gloriam
(Όχι σ΄ εμάς Κύριε, όχι σ΄ εμάς,
αλλά στ΄ Όνομά Σου πρόσφερε τη δόξα)

(Η πολεμική ιαχή των Ιπποτών του Ναού)

Απεικόνηση των Ιπποτών του Ναού — οι 2 έφιπποι ερμηνεύτηκαν ως σύμβολο της πενίας (επί ενός αλόγου) και του δυισμού μοναχού-στρατιώτη.

Το έμβλημα των Ιπποτών του Ναού που σήμερα φέρεται στα σύμβολα του Παναγίου Τάφου και του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Οι Ιππότες του Ναού ή Ναΐτες (Αγγλ. Templars) γνωστοί και ως Φτωχοί Συστρατιώτες του Χριστού και του Ναού του Σολομώντα (Λατ. Pauperes commilitones Christi Templique Solomonici) αποτέλεσαν το πρώτο μοναστικό στρατιωτικό τάγμα στην ιστορία.

Το τάγμα αυτό ιδρύθηκε στον απόηχο της Α' Σταυροφορίας, το 1118 μ.Χ με σκοπό να βοηθήσει το χριστιανικό νεοϊδρυθέν Βασίλειο της Ιερουσαλήμ να διατηρηθεί ενάντια των μουσουλμάνων γειτόνων του και να εξασφαλίσει την ασφαλή και ελεύθερη προσέλευση του μεγάλου αριθμού των Ευρωπαίων προσκυνητών που συνέρρεαν στην Ιερουσαλήμ, μετά την κατάκτησή της από τους Σταυροφόρους. Το όνομά τους παραπέμπει στο ιστορικό αρχηγείο τους που βρίσκεται σε ένα τμήμα του Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ, περιοχή που ονομαζόταν Templum Salomonis.

 Η ονομασία αυτή πιθανολογείται ότι προέρχεται από το γεγονός ότι στο Όρος του Ναού βρισκόταν ο περίφημος Ναός του Σολομώντα που χτίστηκε περίπου το 950 π.Χ και που αργότερα καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε αρκετές φορές. Το τμήμα αυτό οι Ιππότες του Ναού μετονόμασαν σε Templum Domini, δηλαδή «Ναό του Θεού».

Οι Ναΐτες ήταν οργανωμένοι σαν μοναστικό τάγμα, ακολουθώντας έναν Κανόνα που έφτιαξε γι' αυτούς ο Άγιος Βερνάρδος του Κλερβό (Saint Bernard of Clairvaux). Το τάγμα διέθετε υψηλές διασυνδέσεις και γρήγορα εξελίχθηκε σε βασικό υποκινητή της διεθνούς πολιτικής την εποχή των Σταυροφοριών. 

Εγκαίρως, οι Ναΐτες προικίστηκαν με πολλές και εξαιρετικά ευνοϊκές γι' αυτούς Παπικές Βούλες (όπως το Omne Datum Optimum) που μεταξύ άλλων τους επέτρεπαν να επιβάλλουν φόρους και να εισπράττουν το φόρο της δεκάτης στις περιοχές που βρίσκονταν υπό τον άμεσο έλεγχό τους. Όλα αυτά τους βοήθησαν ώστε να επιτύχουν μία γρήγορη ενίσχυση της κοσμικής εξουσίας τους.

Κάθε χώρα είχε ένα Μάγιστρο (Master) του τάγματος και όλες οι χώρες ελέγχονταν από τον Μεγάλο Μάγιστρο (Grand Master). Το αξίωμα του Μεγάλου Μαγίστρου ήταν ισόβιο και τα βασικά του καθήκοντα ήταν να επιβλέπει τις δραστηριότητες του τάγματος στην Ανατολή και τις οικονομικές κτήσεις του τάγματος στη Δύση.

Υπήρχαν 4 κατηγορίες (μεραρχίες) αδελφών του Τάγματος:

• Οι Ιππότες (Templars), που είχαν εξοπλισμό βαρέος ιππικού.
• Οι Υπαξιωματικοί (Sergeants), που είχαν εξοπλισμό ελαφρού ιππικού και προέρχονταν από κατώτερη κοινωνική τάξη σε σχέση με τους ιππότες.
• Οι Κτηματίες (Serving brothers - Rural brothers), που διαχειρίζονταν την περιουσία του τάγματος. Επίσης, υπήρχαν και οι frères de métiers οι οποίοι εκτελούσαν χειρωνακτικές εργασίες.
• Οι Ιερείς-Στρατιωτικοί (Chaplains), που ήταν χειροτονημένοι ιερείς για να καλύπτουν τις πνευματικές ανάγκες του τάγματος.

Βικπαίδεια

ΤΟ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟ - Κρισναμούρτι

Όταν είμαστε νέοι, τότε είναι ακριβώς ο καιρός να είμαστε δυσαρεστημένοι όχι μόνο με τον εαυτό μας αλλά και με τα πράγματα γύρω μας. Οι νέοι, αν είναι κάπως ζωντανοί, είναι γεμάτοι από ελπίδες και δυσαρέσκεια. Και πρέπει να είναι, γιατί διαφορετικά είναι ήδη γέροι και πεθαμένοι. Και οι γέροι είναι εκείνοι που ήταν κάποτε δυσαρεστημένοι αλλά έχουν καταπνίξει επιτυχώς αυτή τη φλόγα και έχουν βρει εξασφάλιση και άνεση κατά διαφόρους τρόπους.

Ποθούν τη μονιμότητα για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, ποθούν διακαώς τη βεβαιότητα στις ιδέες τους, στις σχέσεις τους, στα αποκτήματά τους. Έτσι, όταν αισθάνονται το ανικανοποίητο, απορροφούνται από τις ευθύνες τους, τις εργασίες του ή από οτιδήποτε άλλο, ώστε να ξεφύγουν από το ανησυχαστικό αίσθημα του ανικανοποίητου.Οι περισσότεροι άνθρωποι ζητούν επιτυχία αυτής ή εκείνης της μορφής, είτε στον αθλητισμό είτε στον κόσμο των επιχειρήσεων ή στην πολιτική.

Όλοι μας θέλουμε να βρισκόμαστε στην κορυφή, και αυτή η επιθυμία δημιουργεί διαρκή σύγκρουση μέσα μας και προς τον πλησίον μας, και οδηγεί στον ανταγωνισμό, στο φθόνο, την έχθρα και τελικά στον πόλεμο. Εφόσον η επιτυχία γίνεται σκοπός, δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από το φόβο, γιατί η επιθυμία να επιτύχουμε προκαλεί αναπότρεπτα το φόβο της αποτυχίας. Αυτός είναι ο λόγος που οι νέοι δε θα έπρεπε να διδάσκονται να λατρεύουν την επιτυχία.

Οι περασμένες γενιές, με τις φιλοδοξίες τους, τις παραδόσεις και τα ιδεώδη τους έχουν φέρει στον κόσμο αθλιότητα και καταστροφή. Ίσως οι ερχόμενες γενιές, με τον ορθό τρόπο εκπαίδευσης, να μπορέσουν να βάλουν ένα τέλος σε αυτό το χάος και να δημιουργήσουν μια πιο ευχάριστη κοινωνική τάξη. Αν όσοι είναι νέοι έχουν το πνεύμα της έρευνας, αν διαρκώς αναζητούν την αλήθεια όλων των πραγμάτων, πολιτικών και θρησκευτικών, προσωπικών και περιβαλλοντολογικών, τότε οι νέοι θα έχουν μεγάλη σημασία και υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο.

Η πρόθυμη έρευνα των νέων αμβλύνεται από τις πατριαρχικές μας διαβεβαιώσεις, την υπεροπτική ανυπομονησία μας και από τον τρόπο που συχνά αγνοούμε τις ερωτήσεις τους, επειδή φοβόμαστε το τι θα μπορούσαν να μας ρωτήσουν. Δεν τροφοδοτούμε τη δυσαρέσκειά τους, επειδή εμείς οι ίδιοι έχουμε πάψει να ρωτάμε.

Θα οφείλαμε να μάθουμε να σκεπτόμαστε καθαρά και χωρίς προκατάληψη, ώστε να μην εξαρτόμαστε εσωτερικά ούτε να έχουμε φόβο. Η ανεξαρτησία δεν είναι κάτι για το χρωματιστό χρώμα του χάρτη που το ονομάζουμε πατρίδα μας, αλλά για τον εαυτό μας σαν άτομα. Μολονότι εξωτερικά εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλο, αυτή η αλληλεξάρτηση δεν γίνεται σκληρή ή καταπιεστική αν είμαστε εσωτερικά ελεύθεροι από τον πόθο για δύναμη, για κοινωνική θέση και για αυθεντία.

Πρέπει να καταλάβουμε το αίσθημα του ανικανοποίητου που οι περισσότεροι το φοβόμαστε. Το ανικανοποίητο μπορεί να φέρει εκείνο που φαίνεται σαν αταξία. Αν όμως οδηγεί όπως θα όφειλε, στη γνώση του εαυτού μας και στην αυταπάρνηση, θα δημιουργήσει τότε μια νέα κοινωνική τάξη και διαρκή ειρήνη. Με την αυταπάρνηση έρχεται αμέτρητη χαρά.

Αν εμείς που είμαστε μεγαλύτεροι μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά καθώς αναπτύσσονται να σκέπτονται καθαρά και χωρίς πάθος, να αγαπούν και να μην προκαλούν εχθρότητα, τι περισσότερο μπορούμε να κάνουμε; Αν όμως εμείς διαρκώς πολεμούμε ο ένας τον άλλο, αν είμαστε ανίκανοι να φέρουμε ειρήνη και τάξη στον κόσμο μεταμορφώνοντας βαθιά τον εαυτό μας, τι αξία έχουν τα ιερά βιβλία και οι μύθοι των διαφόρων θρησκειών;

Το ανικανοποίητο είναι το μέσον για την ελευθερία, αλλά για να ψάξει κανείς να ανακαλύψει χωρίς προκατάληψη, δεν πρέπει να υπάρχει καμιά από τις συναισθηματικές εκείνες σπατάλες που συχνά παίρνουν τη μορφή πολιτικών συγκεντρώσεων, διακηρύξεων συνθημάτων, της αναζήτησης ενός πνευματικού διδασκάλου και των θρησκευτικών τελετών διαφόρων ειδών. Αυτή η διασπορά αμβλύνει το νου και την καρδιά και τα κάνει ανίκανα για μια βαθιά γνώση, και επομένως μπορούν εύκολα να διαπλαστούν από τις περιστάσεις και το φόβο.

Ο ένθερμος πόθος για έρευνα και όχι η εύκολη μίμηση του πλήθους, θα φέρει μια νέα κατανόηση των τρόπων με τους οποίους ενεργεί η ζωή.

(Πηγή: «Η Εκπαίδευση και η σημασία της ζωής»)

ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΑΦΗΓΗΣΗ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ο Abraham Lincoln εκλέχθηκε στο Κογκρέσο το 1846.

Ο John F. Kennedy εκλέχθηκε στο Κογκρέσο το 1946.

Ο Abraham Lincoln εκλέχθηκε Πρόεδρος το 1860.

Ο John F. Kennedy εκλέχθηκε Πρόεδρος το 1960.

Και οι δύο ασχολήθηκαν κυρίως με τα δικαιώματα του πολίτη.

Και των δύο οι γυναίκες έχασαν παιδιά κατά τη διάρκεια που ζούσαν στο Λευκό Οίκο.

Και οι δύο Πρόεδροι πυροβολήθηκαν ημέρα Παρασκευή.
Και οι δύο πυροβολήθηκαν στο κεφάλι.

Τώρα γίνεται λίγο περισσότερο περίεργο..  

Η γραμματέας του Lincoln ονομαζόταν Kennedy.

Του Kennedy η γραμματέας ονομαζόταν Lincoln.

Και οι δύο δολοφονήθηκαν από Νοτίους.

Και τους δύο διαδέχθηκαν Νότιοι που ονομάζονταν Johnson.

Ο Andrew Johnson, που διαδέχθηκε τον Lincoln, γεννήθηκε το 1808.

Ο Lyndon Johnson, που διαδέχθηκε τον Kennedy, γεννήθηκε το 1908.

Ο John Wilkes Booth, που δολοφόνησε τον Lincoln, γεννήθηκε το 1839.

Ο Lee Harvey Oswald, που δολοφόνησε τον Kennedy, γεννήθηκε το1939.

Και οι δύο δολοφονημένοι Πρόεδροι έμειναν γνωστοί με τα τρία ονόματά τους.

Και τα δύο ονόματα αποτελούνται από 15 γράμματα.

                                               

 ..έρχεται το καλύτερο.

Ο Lincoln πυροβολήθηκε σε ένα θέατρο που ονομαζόταν 'Ford.'

Ο Kennedy πυροβολήθηκε σ'ένα αμάξι που ονομαζόταν  'Lincoln' της 'Ford.'

Ο Lincoln πυροβολήθηκε στο θέατρο και ο δολοφόνος του έτρεξε και κρύφτηκε σε μια αποθήκη.

Ο Kennedy πυροβολήθηκε από μια αποθήκη και ο δολοφόνος έτρεξε και κρύφτηκε σε ένα θέατρο.

Και οι δύο, Βooth και ο Oswald δολοφονήθηκαν πριν από τη δίκη τους.

και το αποκορύφωμα!!

Ο Lincoln μια εβδομάδα πριν δολοφονηθεί, ήταν στο Monroe του Maryland

Ο Kennedy μια εβδομάδα πριν δολοφονηθεί ήταν.... στη Marilyn Monroe.

Αμέλεια=Λήθη

 Η "Πολιτεία" του Πλάτωνα τελειώνει με την περιγραφή ενός τοπίου του Κάτω Κόσμου : 
Στο τέλος του ταξιδιού στον άλλο κόσμο -όπως αναφέρεται στον μύθο του Ηρός του Αρμενίου- υπάρχει μία πεδιάδα, όπου μέσα σε φοβερή και αποπνικτική ζέστη, σταματούν οι ψυχές για τελευταία φορά πριν ξανασταλούν πάνω στην γη για νέα ενσάρκωση.

Όταν βραδιάζει κατασκηνώνουν στις όχθες του ποταμού Αμέλητα, που το νερό του κανένα δοχείο δεν μπορεί να το κρατήσει. Κάθε ψυχή είναι υποχρεωμένη να πιει ορισμένη ποσότητα από αυτό το νερό, μερικοί όμως δεν έχουν αρκετή φρόνηση, δεν συγκρατιούνται και πίνουν περισσότερο, και τότε χάνουν κάθε ανάμνηση των προηγούμενων.

Η εικόνα αυτή συμφωνεί με μια μακριά παράδοση από όπου εμπνέεται ο Πλάτωνας. Το όνομα Αμέλης που έδωσε ο φιλόσοφος στον υπόγειο ποταμό, δεν το ξαναβρίσκουμε πριν από την Πολιτεία σε καμμιά περιγραφή του κόσμου των νεκρών. Έτσι ας αναζητήσουμε την σημασία αυτής της λέξης, τον λόγο που υπάρχει μέσα στην Πλατωνική διήγηση και τι σχέση έχει με την πηγή της Λήθης που συναντάμε στην μυστική λογοτεχνία και που η ψυχή πρέπει να ξέρει να την αποφύγει για να αντλήσει από την λίμνη της Μνημοσύνης το νερό που λευτερώνοντάς την από τον τροχό των γεννήσεων, της χαρίζει την αθανασία, συντροφιά με τους ήρωες και τους θεούς.

Ο Leon Robin, μεταφράζοντας το όνομα Αμέλης = ξέγνοιαστος, δέχεται μία σχέση ανάμεσα στην αμέλεια και στην λήθη. Η λήθη πλημμυρίζει τις ψυχές που ήπιαν χωρίς μέτρο από τον ποταμό Αμέλητα, γιατί κάθε "ανησυχία" έχει χαθεί πια από μέσα τους. Οι ψυχές ευχαριστημένες από την επίγεια ζωή τους, βολεμένες στην φυλακή του σώματος, δεν επιθυμούν παρά να ικανοποιούνται με μια άγνοια που ούτε καν συνειδητοποιούν.

Μπορούμε να πούμε ότι η αμέλεια είναι το αντίθετο της πνευματικής ανησυχίας, αυτής της ψυχικής ταραχής, αυτής της εντύπωσης ανεπάρκειας που ο φιλόσοφος έχει σαν αποστολή του να προκαλέσει.

Στην προοπτική του Πλάτωνα η φιλοσοφία, αυτή η άσκηση θανάτου είναι μια αγωγή αθανασίας. Η ψυχή αφού ελευθερωθεί από το σώμα αναδύεται από τον ποταμό του χρόνου για να κατακτήσει την αθανασία. Ο ποταμός Αμέλητας βρίσκεται στην πεδιάδα της Λήθης και συμβολίζει το χαλάρωμα της ψυχής που αφήνεται στην ηδονή, αντί να υποβάλλει το εαυτό της σε μία σκληρή μνημονική αγωγή ώστε να κατακτήσει την Α-λήθεια.

Συμβολίζει επίσης την παλίρροια του γίγνεσθαι, που κανένα δοχείο και κανένα όν δεν μπορεί να συγκρατήσει την τρομερή ροή του. Επίσης αυτό το νερό που κανένα δοχείο δεν μπορεί να συγκρατήσει θυμίζει τους αμύητους στον Γοργία, όπου τα τρύπια δοχεία τους δεν μπορούν να συγκρατήσουν το νερό που χύνεται καθώς προσπαθούν να το αντλήσουν Αυτά τα τρύπια δοχεία είναι οι ανθρώπινες ψυχές που εξαιτίας της λήθης και επειδή τους λείπει η πίστη δεν μπορούν τίποτε να συγκρατήσουν.


Θα μπορούσαμε να ταυτίσουμε τον Αμέλη ποταμό με τα νερά της Στύγας, επειδή οι ψυχές μόλις πιουν από τα νερά του αποκοιμιούνται πέφτοντας σε κώμα, ανάλογο με το κώμα που τυλίγει τους θεούς που επιόρκησαν όταν πιουν από το νερό της Στύγας.


Στον Πλάτωνα αυτή η πεδιάδα της Λήθης αντιτάσσεται με την πεδιάδα της Αλήθειας. Η Λήθη μαζί με την Αττη ήταν θυγατέρες της νύχτας έχουν συγγένεια με το σκοτάδι αφού εκφράζουν εκείνο το σκοτεινό σύννεφο που πέφτει πάνω στον ανθρώπινο νου, τον τυλίγει στα σκοτάδια, του κρύβει τον σωστό δρόμο της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης και τον παρασέρνει στον χαμό του. 

Λήθη σημαίνει επιστροφή στην γέννηση, η μιαρή ζωή είναι η ζωή του "γίγνεσθαι".

Η φιλοσοφία είναι μία μελέτη μνήμης, είναι η μνημονική άσκηση, που νικά τον χρόνο.

Πολεμιστής του Φωτός

Απ' όλους τους Μεγάλους Αρχαίους Παραδοσιακούς Πολιτισμούς έχουν διασωθεί και καταγραφεί κείμενα ή προφορικές παραδόσεις, όπου το κυρίαρχο στοιχείο είναι ο Άνθρωπος - Ήρωας.

Στην Ιλιάδα είναι ο Αχιλλέας και στην ελληνική Μυθολογία, μεταξύ άλλων, αναφέρονται ο Ηρακλής, ο Θησέας, ο Περσέας, ο Βελλερεφόντης, ο Ιάσων και αρκετοί άλλοι.

Στη Μεσοποταμία υπάρχει το Έπος του Βασιλιά Γιλγαμές, που είναι ίσως το αρχαιότερο γραπτό επικό ποίημα που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα.

Στην ιστορία της αρχαίας Ευρώπης πιο γνωστός είναι ο μύθος του Βασιλιά Αρθούρου και των 12 Ιπποτών του.

Στην Ινδία υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα επικά έργα το Ραμαγιάνα με κεντρικό Ήρωα τον Ράμα και το πολύ γνωστό Μαχαμπάρατα, τμήμα του οποίου είναι η Μπαγκαβάτ Γκίτα με κεντρικό ήρωα τον Αρζούνα, με τον οποίο θα ασχοληθεί το συγκεκριμένο άρθρο.

Κοινό στοιχείο όλων αυτών των αναφορών είναι η μάχη μεταξύ του καλού και του κακού, τού άσπρου και του μαύρου, του άσχημου και του όμορφου, της ζωής και του θανάτου. 

Πρωταγωνιστής σε αυτή τη μάχη είναι ένας ήρωας - Πολεμιστής ο οποίος μετά από σκληρές δοκιμασίες - μάχες νικά το σκοτάδι και φέρνει το φως. Αυτή η μάχη γίνεται σε δύο επίπεδα, ένα εξωτερικό που διαδραματίζεται μέσα στον κόσμο και ένα εσωτερικό μέσα στον ίδιο τον Άνθρωπο, τον Πολεμιστή του Φωτός.

Ο Αρζούνα, ανήκει στην τάξη των Αρχόντων - Πολεμιστών που ονομάζονται Ξατρίγια. Από αυτόν εξαρτάται ή έκβαση της μάχης μεταξύ των Παντάβας (καλό) και των Κουράβας (κακό), για την κατάκτηση της πόλης Χαστιναπούρα (Σοφία). Μια μάχη που θα γίνει στη μεγάλη πεδιάδα του Κουρουτσέτρα (υλικός κόσμος, σπηλιά του Πλάτωνα).

Η Διάκριση, η ικανότητα απόφασης να διαλέξει τον δύσκολο και ανηφορικό Δρόμο, η Ανδρεία του να αμφιβάλει και όμως να ψάχνει την σωστή απάντηση, η Ταπεινότητα να ακούσει τον εσωτερικό και εξωτερικό Δάσκαλό του (Κρίσνα) μετατρέπει τον Αρζούνα σε έναν Πολεμιστή - Φιλόσοφο. 

Πολεμιστή γιατί δίνει την εσωτερική μάχη, αντιστέκεται στα αλλοτριωμένες και σκοτεινές φωνές που προσπαθούν να τον παρασύρουν και Φιλόσοφο γιατί ακούει την φωνή του Δασκάλου του, την ξεχωρίζει και επιλέγει τελικά το σωστό.

Ο Πολεμιστής του Φωτός ορίζει έναν Δρόμο, δείχνει μια στάση ζωής, είναι ένα πρότυπο Ανθρώπου που κοιτά ψηλά χωρίς να τον εμποδίζει η λάσπη που βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια του. Ακολουθεί έναν Δρόμο που έδειξαν οι διάφοροι ήρωες διαφορετικών πολιτισμών.

Από τον Οδυσσέα έως και τον Βασιλιά Αρθούρο, από τον Ηρακλή μέχρι τον Μέγα Αλέξανδρο και από τα Ιπποτικά Τάγματα του Μεσαίωνα μέχρι τον σημερινό Άνθρωπο που καταφέρνει να ξυπνήσει μέσα του την Ζωντανή Δύναμη του να είναι Πολεμιστής του Φωτός.

Ο Πολεμιστής του φωτός, βρίσκεται μέσα σε κάθε Άνθρωπο και απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να εκδηλωθεί. Άλλα για να γίνει αυτό πρέπει η ψυχή του ανθρώπου να ξεδιπλώσει τις μικρές και αδύναμες φτερούγες της, να τις κουνήσει για να δυναμώσουν και να κάνει το άλμα για να πετάξει ελεύθερη όσο πιο ψηλά και γρήγορα μπορεί σαν τον Γλάρο Ιωνάθαν.

Όλοι οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα ζωή τους. Τι επάγγελμα θα ακολουθήσουν, ποιόν ή ποια θα παντρευτούν, τι φίλους θα κάνουν, να θα ταξιδέψουν ή όχι.

Αλλά υπάρχει μια απόφαση που πρέπει να πάρουν κάποια στιγμή που θα αλλάξει όλη τη ζωή τους. Από αυτή την απόφαση εξαρτάται αν θα παραμείνουν μέσα στη μάζα, αν θα εγκλωβιστούν μέσα στο κοινωνικό σύστημα ή αν τελικά θα καταφέρουν να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι και θα γίνουν ένας Αρζούνα, ένας Πολεμιστής του Φωτός.

 Δεν θέλει πολύ σκέψη, δεν θέλει πολύ συζήτηση, θέλει αποφασιστικότητα και τόλμη για ένα ταξίδι αναζήτησης του Φιλόσοφου Πολεμιστή μέσα μας και γύρω μας.

Η ζώνη της Ιππολύτης

Σε αυτόν τον άθλο ο Ευρυσθέας ζήτησε από τον Ηρακλή τη χρυσή ζώνη της Ιππολύτης, βασίλισσας των Αμαζόνων. 

 Οι πολεμοχαρείς Αμαζόνες ζούσαν τον Πόντο. Όταν ο Ηρακλής έφθασε εκεί, συνάντησε την Ιππολύτη και της ζήτησε τη ζώνη, για να μην αναγκαστεί να πολεμήσει τόσο γενναίες και υπερήφανες γυναίκες. 

Η Ιππολύτη συμφώνησε, αλλά αντέδρασαν οι άλλες Αμαζόνες, κάτω από την προτροπή μίας εξ αυτών, η οποία δεν ήταν παρά η θεά Ήρα μεταμφιεσμένη. Στη μάχη που δόθηκε, σκοτώθηκε η Ιππολύτη και οι Αμαζόνες υποχώρησαν. Ο Ηρακλής κερδίζει τη ζώνη, αλλά αυτός ο άθλος προκάλεσε θάνατο.

Υπάρχει κι εδώ το πνεύμα του Άρη, όπως στα άλογα του Διομήδη. Οι Αμαζόνες αγαπούσαν τον Άρη και ίππευαν άλογα. Ήταν αυτοκέφαλες και πολεμοχαρείς. 

Στην επιστροφή του, έσωσε την Ησιόνη, μία κοπέλα, από την κοιλιά ενός κήτους, για να συμψηφίσει τη ζωή που χάθηκε. 

Εδώ έχουμε τον Ηρακλή, ένα ρωμαλέο εκπρόσωπο του αρσενικού γένους να εισβάλει στη περιοχή που οι άντρες αποκλείονταν. Υπάρχει έντονη η εικόνα της πάλης των δύο φύλων, του αρσενικού και του θηλυκού. Η βασίλισσα, σαν ευφυής που είναι, επιδιώκει την συνεννόηση για την αποφυγή της μάχης. Ωστόσο, η Ήρα (δηλαδή πάλι η ψυχή) μεταμφιεσμένη (δηλαδή κρυμμένη, καλυμμένη) δημιουργεί πρόβλημα. Δεν υποκύπτει και ζητά τη μάχη. 

Μετά τη μάχη κατά του εγωισμού , ο αναζητητής της γνώσης, έχει να παλέψει για να αποκτήσει τη ζώνη της αγνότητας (κατά πολλούς ερμηνευτές), ή της ενότητας (κατ άλλους). Ο Ηρακλής παίρνει τη ζώνη, δηλαδή επιτελεί τον άθλο, αλλά μέσα από πόνο, θάνατο, διάλυση. Στην διαδικασία δεν υπήρξε αγνότητα (πνεύματος) ή ενότητα (πνεύματος και ψυχής). 

Στο σημείο αυτό της ανάπτυξης, ο άνθρωπος χρειάζεται να έχει υπομονή, ανεκτικότητα, να αναλύει τα δεδομένα και να ερευνά τη λεπτομέρεια του έργου. Να μην ασκεί αρνητική κριτική που φέρνει έριδες και πολεμική διάθεση. 

Η αγνότητα του πνεύματος πρέπει να διαφυλαχθεί για παραγωγικούς σκοπούς (οι Αμαζόνες ζευγάρωναν με άντρες μόνο για λόγους αναπαραγωγής), με στόχο όμως τη προσωπική θυσία.


Η παραγωγικότητα λοιπόν του αγνού πνεύματος βοηθά στο μετασχηματισμό και τη μεταμόρφωση του αγαθού ανθρώπου.

Μεγάλη Μητέρα

"Εγώ είμαι ότι υπήρξε, ότι υπάρχει και ότι θα υπάρξει
και το πέπλο μου κανείς θνητός δεν το έχει ακόμα σηκώσει".

Η Μεγάλη Μητέρα (Great Mother), η αλλιώς Μητέρα Γη (Earth Mother) είναι ένα μητριαρχικό αρχετυπικό μοντέλο που επαναλαμβάνεται σε διάφορες μυθολογίες ανά τον κόσμο. Σύμφωνα με τη θεωρία του Γιούνγκ το αρχέτυπο της Μεγάλης Μητέρας - Θεάς είναι βαθιά ριζωμένο στον ανθρώπινο νου ακόμα και πριν την κύηση. 

Συνήθως τη συναντάμε σε τρεις βασικές μορφές - ως Παρθένο, ως Μητέρα και ως Γριά - και ανάλογα με τη μορφή που έχει συμβολίζει την αγνότητα, τη γονιμότητα, τη σοφία.

Εχει φθάσει ως τις μέρες μας ένας σημαντικός αριθμός δοξασιών, μύθων, τελετουργικών και τέχνεργων σχετικών με τη γη, τις θεότητές της και το αρχέτυπο της μεγάλης μητέρας. Η Μεγάλη Μητέρα στις παραδόσεις του κοσμογονικού ζεύγους είναι η σύντροφος, η θηλυκή όψη που γονιμοποιείται με τρόπο θαυματουργό ή μη και γεννά, αποκαλύπτει τα σιτηρά, τους καρπούς και όλα τα γεννήματα της γης. 

Όλες οι θεότητες της Ευρώπης και της αιγαιακής λεκάνης προήλθαν από μία προ-ινδοευρωπαϊκή ή πρωτο-ινδοευρωπαϊκή θεότητα της νεολιθικής μητριαρχίας. Θεμέλιο αυτής της θεωρίας είναι η ανακάλυψη ειδωλίων με ασυνήθιστες υπερβολές σε διάφορους πολιτισμούς της προϊστορικής Ευρώπης.

"Ονομάζεται τροφός και μυριώνυμος, γιατί έχει, με μία λέξη, αμέτρητες μορφές και όψεις" Πλούταρχος

"Η φύση, η παγκόσμια Μητέρα, κυρία όλως των στοιχείων, αρχέγονο παιδί του χρόνου, κυρίαρχος όλων των πνευματικών πραγμάτων, βασίλισσα των νεκρών και των αθανάτων, η μόνη εκδήλωση όλων των Θεών και Θεαινών που υπάρχουν, της οποία το πνεύμα κυβερνά τα αστραφτερά ύψη του Ουρανού, το σύνολο των θαλάσσιων αύρων, τη θρηνητική σιωπή του κάτω κόσμου. Λατρεύεται με πολλές όψεις, είναι γνωστή με αμέτρητα ονόματα και εξευμενίζεται με διάφορες τελετουργίες"   Απουλήιος

Στην ευεργετική, τροφοδοτική, δημιουργική μορφή της είναι η Magna Mater (Μεγάλη Μητέρα) σαν Ίσιδα, Άθωρ, Κυβέλη, Ιστάρ, Λακσμί, Παρβάτι, Τάρα, Γκουάν-γιν, Δήμητρα, Σοφία, Μαρία και απεικονίζεται συνήθως "ντυμένη με τον ήλιο και τη σελήνη στα πόδια της".

Σαν παγίδα και σχετική με το θάνατο, είναι η Αστάρτη, η Κάλι, η Ντούργκα, η Λίλιθ, η Εκάτη, η Κίρκη, και είναι η μαύρη παρθένος ή έχει φιδίσια μαλλιά ή κάποια άλλη τρομακτική εμφάνιση.

Η Θεά Μητέρα, η Μεγάλη Θεά δεν είναι άλλη από την Ψυχή του Κόσμου, στις διάφορες εκφράσεις της και από αυτήν εκπορεύονται οι ατομικές Ψυχές.

Οι διάφορες Κοσμογονίες δείχνουν πως κάθε έθνος θεωρούσε την Συμπαντική Ψυχή , την Μεγάλη Θάλασσα, την Βασίλισσα των Ουρανών σαν τον Νού του Δημιουργού Πλάστη και πως ονομαζόταν Μητέρα. Είνα η Anima Mundi, η Παγκόσμια Ψυχή του Πλάτωνα,ο φορέας του Φωτός, το δοχείο των μορφών, το Θείο Πνεύμα των Αιγυπτίων, το Αγιο Πνεύμα των Χριστιανών, το Ακάσα των Ινδουιστών, η Μήτρα του Σύμπαντος.

Το Πνεύμα της κυβερνά τα αστραφτερά ύψη του Ουρανού, την θάλασσα, την θρηνητική σιωπή του κάτω κόσμου. Λατρεύεται με πολλές όψεις και είναι γνωστή με αμέτρητα ονόματα. Είναι το θηλυκό Αρχέτυπο, η πηγή κάθε ζωής. Είναι η Βασίλισσα του Ουρανού, αυτή που κρατάει τα κλειδιά της γονιμότητας. των πυλών της γέννησης και του θανάτου
Μία δύναμη διασκορπισμένη σε όλη την δημιουργία.

Κυβερνήτης των τριών Κόσμων είναι η ίδια αρχή σε τρία επίπεδα. Στο Πνευματικό, Ουράνιο επίπεδο είναι η Ουράνια Αφροδίτη, τον Αστρικό Κόσμο είναι η Σελήνη ή η Περσεφόνη και στο Φυσικό κόσμο είναι η Δημήτηρ (Γή-Μήτηρ).

Ο Πλανήτης Αφροδίτη είναι ο πιό απόκρυφος, ο πιό δυνατός, ο πιό Μυστηριώδης από όλους τους πλανήτες. Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ αναφέρει ότι η Αφροδίτη είναι εκείνη της οποίας είναι πιό έκδηλη η επίδρασή της επί της Γής και η σχέση της με την Γή. Ο Πυθαγόρας την ονόμαζε SOL ALTER, άλλο Ήλιο.

Η Σελήνη ή η Περσεφόνη είναι η Βασίλισσα του Αδη, που κυβερνά τα βασίλεια του ύπνου και του θανάτου. Πολυάριθμες είναι οι παραδόσεις που την ορίζουν σαν την χώρα των νεκρών. Το μεταθανάτιο ταξίδι της Ψυχής στην Σελήνη διατηρήθηκε και σε εξελιγμένους πολιτισμούς (Ινδία, Ιράν,Ελλάδα). Για τους Ινδούς είναι ο "δρόμος των Ψυχών". οι ψυχές ξεκουράζονται στην Σελήνη, περιμένοντας μία καινούργια ενσάρκωση, κατ' αντιδιαστολή με την πορεία του Ήλιου ή του "δρόμου των Θεών" που παίρνουν οι μυημένοι, αυτοί δηλ. που έχουν λυτρωθεί από την πλάνη της άγνοιας.

Ήλιος και Σελήνη γονιμοποιούν τη Γη, τη μικροκοσμική Μητέρα  και αυτή με την σειρά της συλλαμβάνει και γεννάει.

Όλοι οι Θεοί είναι Ένας Θεός, όλες οι Θεές είναι Μία Θεά και υπάρχει ένας Μυητής".